เช้าวันถัดมา...
แสงแดดยังไม่ทันพ้นชายคา แต่ข่าวเรื่อง ฝ่าบาทเสด็จค้างตำหนักหลินสุ่ยเป็นคืนที่สอง ก็แพร่สะพัดไปทั่ววังหลังเร็วกว่าไฟลามทุ่ง
เหล่าสนมหน้าเครียด บ่าวในตำหนักต่างก็นินทากันเสียงดังลั่น (แบบแกล้งพูดให้ใครบางคนได้ยิน)
“ท่านผินเฟยนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ นะ พอฝ่าบาทหันมามอง ก็กลายเป็นดาวเด่นของวังทันที”
“เมื่อคืนก็ยังได้ยินเสียงขลุกขลัก... คงสนิทกันน่าดู” (บ่าวเอ่ยเสียงสูง พลางยิ้มแสยะ)
ที่ตำหนักซุ่ยเหอของหลี่ฮวา
เสียงถ้วยกระเบื้องกระแทกพื้นแตกเป็นเสี่ยง!
สนมผู้ได้ชื่อว่างามเป็นอันดับหนึ่งของวังหลัง สีหน้าเรียบนิ่งพลันแตกร้าวเหมือนถ้วยตรงหน้า
“ผินเฟยงั้นหรือ?”
เสียงหลี่ฮวานุ่ม...แต่น้ำเสียงเย็นยะเยือกอย่างยิ่ง
“เก่งนักสินะ ถึงกับทำให้ฝ่าบาทเมินข้า...”
นางหันไปหาบ่าวคนสนิท
“ไป...นำของในหีบไม้ดำมาให้ข้า”
บ่าวสาวชะงักนิดหนึ่ง ก่อนจะหน้าซีดทันที
“คุณหนู...นั่นมัน...”
“พิษจากด
