ลานฝึกองครักษ์ ช่วงเย็น
เสียงกระบี่ปะทะกันดังเป็นจังหวะ คล้ายบทเพลงที่ร่ายรำด้วยเหงื่อและแรงฝึก
ท่ามกลางชายหนุ่มร่างกำยำ ผู้บัญชาการองครักษ์ เวินหลาน ยืนอยู่กลางลาน ด้วยท่วงท่าแข็งกร้าว ดวงตาเย็นดั่งน้ำแข็งฝังเพลิง
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้น
มู่หรงซีในชุดผ้าฝ้ายเรียบแต่สะอาด เดินถือถาดไม้เข้ามาใกล้ เงาของนางทอดทับแสงตะวันอ่อนเหมือนฉากเปิดโฆษณาขนมไทย
“ข้าเอาขนมมาให้… ท่านองครักษ์เวินหลาน”
ชายหนุ่มหันขวับ ดวงตาคมประหลาดใจเล็กน้อย
“ขนม?”
“ใช่ ขนมเบื้อง... สไตล์ใหม่”
นางยื่นขนมแผ่นบางกรอบ หน้าตาสีสันสดใส พร้อมกลิ่นหอมของไข่และน้ำตาลเข้มข้นให้เขา
เวินหลานรับอย่างระวัง ชิมคำหนึ่ง… แล้วนิ่ง
คิ้วขมวดน้อย ๆ เหมือนสมองพยายามประมวลผลสิ่งที่เพิ่งผ่านริมฝีปาก
“…เจ้าทำเอง?”
“ก็ใช่น่ะสิ!” มู่หรงซีเชิดหน้า “หรือท่านคิดว่าข้าไม่มีฝีมือแม้แต่ทำขนม?”
เขามองนางเงียบ ๆ แล้วเอ่ยเสียงทุ้ม “ไม่ใช่...
