แสงแดดอ่อนยามรุ่งเช้าไล้ผ่านม่านโปร่งบางในตำหนักหลินสุ่ย ลำแสงทองส่องตกกระทบใบหน้าใครคนหนึ่งที่นอนซุกตัวในผ้าห่มเนื้อดี เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วเบา ๆ คล้ายกำลังบอกกล่าวว่า...ยามเช้าของวันที่ไม่ปกติได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
มู่หรงซีลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย นางยกมือป้องแสงก่อนจะรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างผิดปกติ...
“นี่...หมอนในวังมันหนักขนาดนี้เลยหรือ?” นางพึมพำ แล้วลองขยับหัวเบา ๆ
...อ๊ะ ไม่ใช่หมอน นี่มัน...
อกใครบางคน
เฮือก!
มู่หรงซีกระเด้งตัวขึ้นอย่างแรง ก่อนจะตะโกนในใจเสียงดัง “โว้ยยยยยย! ฝ่าบาท! พระองค์มานอนบนเตียงข้าเมื่อไรเนี่ย!?”
ฮ่องเต้หลงอวี้หานยังคงหลับตาพริ้ม สีหน้าเรียบนิ่งราวกับรูปสลักหินอ่อนในพระราชวังโบราณ หากไม่ติดว่ามือข้างหนึ่งของเขากำลังกอดรัดนางไว้แน่นจนขยับไม่ได้ นางคงลุกพรวดไปแล้ว
“ตะ...แต่เมื่อคืนข้าหลับไปก่อนนี่...ข้าแค่เอาขนมมาง้อ...แล้วก็...แล้วก็...” นางเริ่มพูดกับตัวเอ
