โจฮาน
“โถ่เว้ย!” ผมต่อยลงไปที่พนังห้องทีหนึ่งเพื่อระบายอารมณ์หลังเดินจากคาร่าออกมาที่ห้องทำงานตัวเอง
จะอะไรอีกล่ะ ทุกวันนี้หัวผมแทบระเบิดเพราะคิดทางออกของเรื่องนี้ แต่เธอกลับคอยเร่งรัดผมทุกอย่างทั้งที่ผมบอกไปแล้วว่าช่วงนี้ยุ่งมาก(ถึงมันไม่ใช่เรื่องงานทั้งหมดก็เถอะ) แต่ก็เพื่อบ่ายเบี่ยงเธอ แล้วก็มีงานจริงๆ ด้วยส่วนหนึ่ง
จะว่าผมเลว เห็นแก่ตัวก็ตามใจแล้วกัน เพราะผมมันเป็นแบบนั้นมาตั้งแต่แรกแล้วไง ไม่งั้นชีวิตผมคงไม่วุ่นวายแบบนี้ แต่จะให้ผมทำยังไง ในเมื่อผมรู้ชัดแล้วว่าผมรักใคร ต้องการใคร และที่สำคัญคนที่เป็นฝ่ายเดินออกไป มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้เหรอ
“เราห่างกันสักพักเถอะค่ะ” ผมรีบเงยหน้าไปมองคนตรงหน้าทันทีหลังจากเธอพูดคำนี้ออกมา
“หมายความว่าไง” ผมถามเสียงแข็งกลับไป อยู่ๆ มาบอกว่าห่างกันสักพักโดยไม่มีเหตุมีผลแบบนี้เหรอ
“คุณก็รู้ว่าฉันรักอะไรชอบอะไร แล้วอาชีพของฉันส่วนมากเข้าวงการแรกๆ ก็ไม่มีใ
