Bazı anlarda bir büyüyü yaşadığınızı düşünür ve o büyünün ansızın bozulacağına dair bir korku hissedersiniz. Kötü bir şey olacak korkusu, mutluluğun ya da rutinin bozulacağı endişesi anı yaşamanıza engel olur. Tıpkı şu an; otelin otoparkında olduğunu bildiğim arabanın içinden bir zamanlar pek de hoş tecrübeler yaşamadığım Tolga'nın inmesi gibi. Zafer henüz olup bitenin farkında değildi. Ne önümüzde duran arabanın bana ait olduğunu ne de içindeki adamla nahoş anılara sahip olduğumu bilmiyordu. Belki beni görmeden otoparka girmiş olsaydı bu gereksiz an yaşanmayacaktı. Ancak; elbette istediğimiz her şey istediğimiz anda olmuyordu. Tolga beni farkedip arabayı gelişi güzel bıraktı ve araçtan inip karşıma dikildi. Keşke dikilmekle kalsaydı da bana iznim olmadan sarılma cürretinde bulunmasaydı.
