Zafer Tunç...
Sanırım borçların en ağırı bir insanın kendi geleceğine borçlanmasıydı. Şimdiki halini iyileştirmeyi ve anda yaşadıklarını hazmetmeyi beceremeyen her insan geleceğine borçlanıyor çünkü. Maddi ya da manevi bir borcun altına girdiğimizde nasıl ki uykularımız kaçıyor, altından kalkamayacağımıza olan telaşımız artıyor ve biz bu telaşın içinde açıkça heba oluyoruz. İnanın ki geleceğe borçlanıyor olmak da aynı telaşı hak ediyor. Bu yüzden gelecekte; şimdiki haline bakıp, "Bu hayat olmadı, elinden geliyorsa al da yeniden yaşa" dememek için şimdiden bu telaşı güdüyorum ben de. Öyle ya da böyle; insan en çok kendisine borçlanmıyor mu?
29 yaşımı sürdüğüm şu günlerde geçmişime bakıp benliğime ne çok borç biriktirdiğime şahit oldum. Ailemin yanında geçirdiğim o kısacık 20 gün; 29 yıllı
