บทที่ 6 นางกำนัลฝึกหัด 2
1040 Words
การปรากฎตัวของนางเต็มไปด้วยปริศนาจนอิ้นเจินคำรามออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ พวงดอกไม้แปลกประหลาดที่นางทำหล่นไว้รบกวนความคิดจนยุ่งเหยิงหนักขึ้น จวินอี้ประคองถาดชาเข้ามาถวายพลางเหลือบมองพวงดอกไม้นั้นด้วยความแปลกใจ ใครกันหนอช่างคิด... นำดอกไม้มาร้อยเรียงเสียงามน่าเอ็นดู จวินอี้สงสัยแต่นางไม่กล้าถามซักไซ้ถึงที่มาที่ไปของมัน
“หวังเย๋ ตอนนี้ดึกมากแล้ว... คืนนี้จะพักที่เรือนไหน หม่อมฉันจะได้ส่งคนไปแจ้งเจ้าของเรือนเพคะ”
“วางน้ำชาไว้ตรงนั้นแล้วไปพักผ่อนก่อนเถอะ คืนนี้ข้าจะนอนในห้องหนังสือ”
“เพคะหวังเย๋” จวินอี้ฝืนยิ้มออกมาอย่างขมขื่น นางเป็นสตรีจากตระกูลชั้นสูง ได้รับการอบรมสั่งสอนทั้งการดีดพิณ ขับบทกลอน ร่ายรำและเย็บปักถักร้อย รู้จักวางตัวให้สง่างามสูงส่งดุจนางหงส์ ดังนั้นถึงแม้จวินอี้จะอ้างว้างหนาวเหน็บแค่ไหน นางก็จะไม่มีวันเอ่ยออกมา
ขณะกำลังเดินกลับออกไป จวินอี้เหลือบดูเอกสารมากมายบนโต๊ะของสวามี นางไม่เคยก้าวก่ายงานของสวามีเลยแม้ว่างานนั้นจะหนักหนาสาหัสแค่ไหนก็ตาม แต่ครั้งนี้สะกิดความสงสัยของจวินอี้จนว้าวุ่น
………………..
เรือนบ่าวในตำหนักเหยียนชีกงนับว่าสงบเงียบและร่มรื่นมาก สายลมอุ่นๆ ยามบ่ายโชยชายผ่านสวนดอกท้อ แม้จะยังไม่ใช่ฤดูผลิดอกของมัน แต่อากาศก็สดชื่นเริงล้อท้องฟ้าสีคราม นาราไม่เคยสัมผัสผืนหญ้านุ่มๆ สีเขียวชอุ่มจนเต็มอิ่มแบบนี้มาก่อนเลย ที่ยุคแห่งนี้อาจจะไม่สะดวกสบายเท่ายุคอนาคตก็จริง แต่สำหรับความบริสุทธิ์สวยงาม นาราให้คะแนนเต็มสิบ
“ใส่ชุดของข้าไปก่อนนะเจ้าคะ” เถาจื่อ สาวน้อยวัยสิบสี่รื้อของในหีบไม้ส่งให้ นาราผลัดสไบและซิ่นออกเรียบร้อยแล้วจึงรับไปใส่แบบงงๆ ไม่รู้จะผูกปมหรือจะรัดตรงไหน เถาจื่อเองก็งงนาราพอกัน
“เอ่อ... ข้ายังไม่หายตกใจน่ะ ก็เลยมึนๆ”
“พี่หนิงเอ๋อร์ใส่ชุดไม่เป็นเหรอเจ้าคะ ข้าช่วยนะ” สาวน้อยมีน้ำใจช่วยสวมชุดให้ “พี่หนิงเอ๋อร์สุดยอดไปเลยเจ้าค่ะ พูดคุยกับฝ่าบาทได้ไม่กลัวเลยสักนิด ถ้าเป็นข้านะคงจะตัวแข็งทื่อ เอาแต่ร้องไห้แล้วแน่ๆ”
“ก็เกือบร้องเหมือนกันล่ะ แต่ไม่รู้จะร้องทำไม สู้เก็บแรงไว้เถียงให้ชนะดีกว่า จริงมั้ย”
นารายกนิ้วโป้งเจ๋งเป้ง ทำเอาเถาจื่อเหวอ
จู่ๆ ชีวิตร่วงจากดาวกลายเป็นนางกำนัลก็ว่าช้ำแล้ว ถ้าจะมัวทำตัวหงอยก็เสียดายเวลาเปล่าๆ นาราจึงเริ่มออกสำรวจบริเวณเหยียนชีกงเพื่อความมั่นใจ แม้ว่าชุดนางกำนัลสีเรียบๆ ดูเชยๆ แต่นางแบบอย่างนางใส่อะไรก็อร่อยเลิศอยู่แล้ว นารากดพลอยสีน้ำเงิน บันทึกภาพตนเองโพสท่าเซ็กซี่ไม่หยุด แต่คนในเหยียนชีกงก็หาได้สนใจไม่ นี่ชะนีสวยที่สุดในปี 2199 เลยนะยะ
แต่มีอยู่คนหนึ่งที่มองอย่างสนใจ
“ถวายพระพรองค์ชายสี่” ทุกคนในบริเวณนั้นค้อมคำนับ ส่วนนาราบิดเอวสามร้อยหกสิบองศา หันมาจ๊ะเอ๋เขาเข้าพอดี ดวงตาคมกริบสีเข้มมีประกายไฟจุดติดขึ้น เขาทำท่าเหมือนอยากจะขยุ้มคอเสื้อนางเพื่อถามทุกอย่างให้คลายสงสัย แต่ตราบใดที่ยังไขความลับเกี่ยวกับสร้อยพลอยของนางไม่ออก ยงชินหวังก็จะยังไม่แสดงท่าทีอะไรให้นางรู้ตัว
และแล้วกล่องถุงยางอนามัย ที่ตรวจครรภ์และตุ๊ดตู่ปลอมรูปแตงกวาก็ถูกโยนโครมใส่มือนาง
แอร๊ย!!
น้ำตานางกำนัลพุ่งเป็นสายธารา จังหวะนั้นเถาจื่อประคองถาดป้านชากับถ้วยชามาพอดี นาราเผลอปัดมือทำถ้วยชาตกจากถาด จังหวะที่เถาจื่อกำลังจะเอื้อมมือรับนั่นเอง การเคลื่อนไหวก็ค่อยๆ ช้าลงจนหยุดนิ่ง ถ้วยชากับน้ำชาลอยคว้างนิ่งอยู่กลางอากาศ เถาจื่อนิ่งค้างอยู่เช่นนั้น ส่วนยงชินหวังรูปงามก็หยุดเคลื่อนไหวราวกับกลายเป็นรูปสลักศิลา ยกเว้นเพียงนาราเพียงผู้เดียวที่ยังเคลื่อนไหวได้เป็นปกติ
ช่องว่างมิติกาลเวลาเปิดออก พร้อมกับที่มีร่างของใครคนหนึ่งกระโดดออกมา เขาสังเกตเห็นข้าวของในอ้อมแขนของนาราด้วย
“บอกแล้วใช่มั้ยว่าให้ระวัง” ร่างสูงใหญ่คุ้นตาค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนจนเต็มความสูง แล้วหันหน้าดุๆ มาสบตา
“พี่แทน! พี่จ๋ามาช่วยหนูแล้ว” พี่แทนคุณมาช่วยแล้ว นาราโผกอดพี่เหมือนอีบ้า หนูเกือบโดนสั่งเชือดไม่รู้กี่หนแล้วรู้มั้ยอ่า... “พี่แทนมาพาหนุงหนิงกลับแล้วใช่มั้ยคะ”
“เปล่า แล้วเมื่อกี้นี้มันอะไร จะปั่มป้ามกันทำไมไม่ใส่ถุง”
“ฮ่วย!! แหกตาดูก่อนว่าน้องสาวมันทำอะไรอยู่สิวะคะพี่บ้า! เห็นมั้ยเนี่ยว่าน้องจะโดนเขาฆ่าปาดคออยู่แล้ว!”
“แกไปกวนตีนเขาก่อนล่ะสิไม่ว่า” พี่เดาถูกเผง แทงใจดำฉึกๆ “เอาล่ะพี่ต้องกลับแล้ว จะรีบไปดูบอล”
“แล้วหนุงหนิงอ่า...” นารารีบเกาะแขนพี่ ร้องกลับบ้าน
“ก็รอซ่อมเครื่องอยู่ที่นี่ไปไง”
“ก็พาหนุงหนิงกลับตอนนี้เลยดิพี่แทน”
“ยังกลับไม่ได้หรอก ที่นั่งไม่พอ น้ำหนักเกิน” พี่พูดเรียบๆ ทำเหมือนลืมซื้อตั๋วรถทัวร์ให้น้อง แต่มันไม่ขำเลยนะว้อย
“แล้วพี่มาบอกหนุงหนิงรอซ่อมเครื่องแค่นี้เนี่ยนะ!”
“เอออ่ะดิ ไปนะ บาย”
“พะ...พี่! อย่าเพิ่งไปพี่แทน อีเชรี่ยพี่!!”
พรึ่บ! ช่องว่างมิติหายไป เหลืออีบ้าอย่างนารากับตุ๊ดตู่ปลอม ที่ตรวจครรภ์และถุงยางแบบขรุขระสามสิบกล่อง ฉิบหาย!!
- Writer
