บทที่ 5 นางกำนัลคนใหม่ 5
974 Words
“เจ้าชื่ออะไร” ฮ่องเต้รับสั่งถามด้วยพระองค์เอง สุรเสียงกังวานน่าเกรงขาม
“หม่อมฉันสามารถตอบพระองค์ได้ทันทีเพคะ แต่เพื่อพิสูจน์ตัวเอง หม่อมฉันจะเขียนใส่กระดาษไว้ จากนั้นก็รบกวนส่งคนเข้าไปสอบถามจากปากเต๋อเฟย หากตรงกันหม่อมฉันก็ถือเป็นผู้บริสุทธิ์ หากไม่ตรงกัน หม่อมฉันยอมถูกตัดหัวให้ปลากินเพคะ”
อยากใหญ่จะต้องแกร่ง นางไม่รู้หรอกว่าเต๋อเฟยจะจำชื่อนางได้มั้ย แต่นาราเสี่ยงทั้งทีก็เสี่ยงให้สุดขอบฟ้าไปเลยจ้า
“ก็จริงนะเพคะ นางออกจะสะสวยจิ้มลิ้มเช่นนี้ ดูๆ ไปก็น่าเอ็นดูไม่หยอก หม่อมฉันว่าควรจะเชิญพี่เต๋อมาพบหน้านาง หากหญิงผู้นี้พูดตรงกับพี่เต๋อ ทุกอย่างก็จะกระจ่างเองนะคะ” หรงเฟยออกความเห็นหลังจากพินิจพิจารณาสาวน้อยตรงหน้า นาราจึงหันไปยิ้มให้พร้อมยกนิ้วโป้งเจ๋งเป้ง ทำเอาหรงเฟยตกใจ
“แล้วถ้าเต๋อเฟยกับนางร่วมมือกันสร้างเรื่องวุ่นวายตั้งแต่แรกแล้ว จะไม่เป็นการลบหลู่พระเกียรติของฝ่าบาทหรอกหรือเพคะ” จิ้งกุ้ยเหรินพูดไปตามเนื้อผ้า นาราก็หาได้สะดุ้งสะเทือนแต่อย่างใด
“หม่อมฉันกับเต๋อเฟยพบปะพูดคุยกันอยู่ภายในตำหนัก จะมีก็แต่ ‘คนอื่น’ ต่างหากเพคะที่คิดวุ่นวายกันไปเองโดยไม่สอบถามความจริง เฮ้อ ผู้น้อยอย่างหม่อมฉันเสียใจยิ่งนัก แต่ถึงอย่างไรหม่อมฉันก็เชื่อว่าที่ฝ่าบาททรงรีบมาหาเต๋อเฟยทันทีที่ทราบข่าวลือ เป็นเพราะทรงรักและรู้จักนิสัยของพระนางดีที่สุดว่าไม่ใช่คนเหลวไหล จริงมั้ยเพคะ”
หรงเฟยหัวเราะ เด็กคนนี้รู้จักพูดรู้จักเจรจา ตอกกลับจิ้งกุ้ยเหรินแบบปิดตายทุกประตู
ระหว่างที่นารากำลังตอบคำถามเสด็จพ่อ อิ้นเจินก็เฝ้าจับตามองนางทุกอิริยาบถอย่างเงียบๆ ยกมือหนาขึ้นลูบสันกรามที่เริ่มมีหนวดเคราขึ้นจนน่ารำคาญใจ ยิ่งนาราพูดเจื้อยแจ้วเจรจาดั่งนกแก้ว บุรุษหนุ่มรูปงามก็ยิ่งเริ่มตระหนักว่านาราแค่พูดไม่กี่คำ ขยับปลายนิ้วแค่เล็กน้อย นางก็สามารถยึดความสนใจจากเขาไปได้ทั้งหมด ความรื่นเริงสดใสของหญิงงามผู้นี้ซึมเซาะเข้ามาในความรู้สึกนึกคิด นั่นทำให้เขารู้สึกอันตรายมากยิ่งขึ้น
องค์ชายแปดเองก็มองนางด้วยสายตาค้นหา ไม่อาจละความสนใจจากแผ่นหลังขาวผ่องนวลยวนตาของหญิงสาวผู้นี้ได้เลย นาราเป็นผู้หญิงที่สวยอย่างร้ายกาจ ผิวพรรณสะอาดใสบริสุทธิ์ผุดผาด เปล่งปลั่งไปทั้งตัว เรือนผมสีดำสนิทสยายยาวงดงาม ริมฝีปากแดงคล้ายกุหลาบงาม เขาไม่เคยพบใครที่ยิ้มได้สดใสเช่นนี้มาก่อน แม้จะบังคับให้ตนเองมองผ่านไปเฉยๆ แต่ความงามของนารากลับยังติดตรึงอยู่ ไม่จางหายไปไหนเสียที
“แล้วเหตุใดเจ้าถึงใส่ชุดประหลาดเช่นนี้”
“กราบทูลฝ่าบาท นี่ไม่ใช่ชุดประหลาดเพคะ ผ้าชิ้นนี้เรียกว่าสไบ ใส่คู่กับผ้าทอลายวิจิตรเรียกว่าซิ่น หม่อมฉัน เอ่อ... หม่อมฉันมีความสนใจเรื่องเกี่ยวกับการแต่งกายของชนชาติต่างๆ โดยเฉพาะชาวเซียนหลัว อีกทั้งมีคำกล่าวที่ว่าไม่เรียนรู้หนึ่งวันเท่ากับรู้น้อยลงหนึ่งวัน ดังนั้นหม่อมฉันจึงหาเวลาว่าง ลองแต่งกายมาให้เต๋อเฟยทอดพระเนตรเพคะ อีกหน่อยจะได้นำความรู้มาประยุกต์ใช้กับเสื้อผ้าของชาวแมนจูให้ยิ่งพัฒนาขึ้น”
นาราพูดเสียงอ่อนพลางเคาะหน้าผากตัวเองหนึ่งโป๊ก “หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องอย่างที่เห็นเพคะ...”
“หาได้ยากที่จะมีหญิงใฝ่หาความรู้เช่นนางนะเพคะ” หรงเฟยนึกชอบนาราอยู่ไม่น้อย “การอ่านทำให้เราเป็นผู้ดี เจ้าชอบอ่านหนังสืออะไรบ้างเล่า”
“หม่อมฉันโง่เขลา เคยอ่านหนังสือเพียงไม่กี่เล่ม จำได้แค่... โย่วผูถวน[1]เพคะ อ่านสนุกมากๆ” นาราตอบไปโดยไม่ได้คิด ทำเอาหรงเฟยยิ้มค้าง ส่วนเหล่าองค์ชายครางฮือเป็นแถวๆ
“ฮ่าๆๆ เจ้านี่ช่างมีสีสันจริงๆ”
เสด็จพ่อสรวล... พระองค์ไม่ได้สรวลอย่างเบิกบานเช่นนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ เหล่าองค์ชายทุกคนต่างมองตากันเงียบๆ มีเพียงอิ้นเจินที่มีสะท้อนความหงุดหงิดใจออกมาผ่านแววตา เขาเงียบขรึม ไม่พูดจาออกความเห็นใดๆ เฝ้ามองสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวราวกับโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย ยามใดที่นางพูด แววตาของเขาก็จะยิ่งเข้มข้นขึ้นดั่งผู้ใหญ่ตำหนิเด็ก นาราแอบเหลือบมองเขาอย่างไม่ชอบใจเท่าไหร่ แต่ก็ยอมปรับปรุงคำพูดคำจาให้เรียบร้อยขึ้น
ในขณะเดียวกันเฉินกูกูก็ประคองเต๋อเฟยออกมาจากด้านในตำหนัก ทรงย่อกายคำนับ ด้วยความที่อาการป่วยของเต๋อเฟยยังไม่ทุเลา ฮ่องเต้จึงสั่งให้รีบลุกขึ้นพลางชี้ให้เต๋อเฟยหันไปมองนารา
“ซื่อหลาน... เจ้ารู้หรือไม่ว่านางคือใคร”
นารากับเต๋อเฟยสบตากัน สตรีชุดเทาผู้นั้นคือเต๋อเฟยจริงๆ ด้วย นาราจึงใจชื้นขึ้นอีกสิบส่วน รีบยื่นหน้าให้พระนางดูให้ชัดๆ ทุกรูขุมขน ตอนนี้กระดาษคำตอบที่นางเขียนชื่อไว้อยู่ในพระหัตถ์ของคังซีแล้ว ชีวิตของนางจะอยู่หรือไปก็ขึ้นอยู่กับสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้า แต่ทว่าเต๋อเฟยสบตานางก่อนจะส่ายหน้า
“หม่อมฉันไม่รู้จักนางเพคะ”
อ้าว?!!
ทุกสายตาตวัดกลับมาที่นางอย่างไม่เป็นมิตรทันที! สีพระพักตร์ของฮ่องเต้พลันโกรธกริ้วราวกับพายุเพลิง ขว้างถ้วยชาแตกกระจาย!
“บังอาจ! เจ้ากล้าโป้ปดต่อหน้าข้าเชียวหรือ?!”
[1] เพชรน้ำหนึ่งของนิยายโลกีย์ของจีน เขียนในช่วงสมัยราชวงศ์หมิง
- Writer
