Chapter 2 ทูนหัว 1/4

1589 Words

Chapter 2 ทูนหัว : หัวหิน เมื่อ 2 ปีที่แล้ว : วันที่เป็นวันปิดภาคเรียน และเป็นวันที่นักเรียนระดับชั้นมัธยยมศึกษาปีที่ 6 ทุกห้องที่พึ่งจบการศึกษาจะได้ฉลองความสำเร็จก้าวแรกที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ทั้งครูและนักเรียนก็ร่วมสามร้อยชีวิตที่พักที่โรงเรียนจัดหาให้ก็เรียกได้ว่าเหมาทั้งโรงแรมเลยก็ว่าได้ ทริปนี้เป็นทริป 3 วัน 2 คืนทุกคนจะได้ กิน เที่ยว พักผ่อนกันอย่างเต็มที่ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัย ซึ่งไม่รู้ว่าจะมีโอกาสไหนจะกลับมาเจอกันแบบพร้อมหน้าทั้งระดับชั้นแบบนี้ ความสุข มิตรภาพ และความทรงจำดี ๆ จะติดตัวพวกเขาไปตลอดชีวิต ครืด... โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นขึ้นอีกครั้งหลังจากที่คุยกับคนรักแล้วยัดมันไว้ในนั้น ธีล้วงออกมาดูก็พบว่าคาวินส่งข้อความมา คิ้วเรียวยาวย่นเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ KAVIN : กูไม่รู้ว่ารษาจะทำอะไร มึงระวังตัวหน่อยก็ดีนะ อย่าเมาให้มาก T-RA : อะไรวะ? KAVIN : กูก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ได้ยินเธอพูดกับเพื่อน แต่ฟังไม่ถนัดมันอยู่ไกล T-RA : ทำอะไรก็ช่างเถอะ กูสนที่ไหน KAVIN : เออ งั้นกูนอนละ T-RA : ขอบใจที่เตือน ธีกดล็อคหน้าจอแล้วยัดมันกลับที่เดิม สายตาคมกริบมองไปยังคนรักที่นั่งอยู่ไม่ไกล รษาจะทำอะไรก็ช่างขอแค่ไม่กระทบกับคนที่เขารักก็พอแล้ว เมื่อเห็นว่าครูปิ่นเข้าห้องพักแล้วเขาจึงวางใจ ความสัมพันธ์ของเขากับครูปิ่นมันค่อนข้างที่จะอธิบายยาก และหลาย ๆ คนก็มองว่ามันผิด รวมถึงตัวหญิงสาวเองก็คิดเช่นนั้น ปิ่นเป็นครู และธีก็มีสถานะเป็นนักเรียน แต่พวกเขาก็รอวันนี้มานานมากวันที่จะบอกกับทุกคนได้อย่างเต็มปากว่า ‘เขากับครูปิ่นเป็นแฟนกัน’ กลุ่มเพื่อนของธีนั่งดื่มเหล้ากันอยู่ริมชายหาด ทริปนี้มีครูมาดูแลหลายคน แต่ท่านก็เข้าใจและคิดว่านักเรียนต้องการปลดปล่อยความเครียดบ้าง หลังจากที่ผ่านการอ่านหนังสืออย่างหนัก เพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัย จึงลงมติให้นักเรียนสามารถดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ได้แต่ก็จำกัดเวลาเช่นกัน “โอ๊ย... กูไม่ไหวแล้วว่ะ” “แม่งกูก็จะอ้วก อุแหวะ!” “เชี่ย ไปอ้วกไกล ๆ ดีวะ” “กูม่ายไหว ขอนอนก่อนละกัน” บทสนทนาค่อย ๆ เงียบลง หลังจากเมาจนไม่ได้สติ บางคนเข้าไปนอนก่อน บางคนก็ถูกลากเข้าไปนอนในห้องตามคำสั่งของครูผู้ดูแล เพราะกลัวพวกเขาโดนยุงหามไปนอนในทะเลเสียก่อน “ธี รษาจะพาธีเข้าไปนอนนะ” รษาเดินเข้ามาปลุกธีที่นอนกอดขวดเหล้าอยู่ “อืม... รษาเหรอ?” เขาปรือตามองด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปอย่างหนักทำให้สมองของเขาไม่ค่อยตอบสนองสักเท่าไรลืมทุกอย่างที่คาวินเตือน ถ้าเป็นเวลาปกติเขาคงไม่ให้เธอเข้าใกล้แน่ ๆ “ใช่ ลุกไหวไหม? มา...รษาช่วยพยุง ตัวหนักเหมือนกันนะเนี่ย” เด็กสาวบ่นอุบอิบ รษาและเพื่อนอีกคนพยุงธีเข้ามายังห้องพักแล้วจัดแจงท่านอนให้ได้นอนเขาสบาย “แกจะเอาแบบนี้จริง ๆ เหรอรษา?” บีเพื่อนของรษาถามขึ้น “อืม” เธอพยักหน้า “มันจะไม่เป็นเรื่องใหญ่เหรอแก?” น้ำแย้งขึ้นอีกคน “พวกแกอย่าพูดมากน่า มาช่วยฉันถอดเสื้อธีเร็ว” “เออ ๆ ก็ได้วะ” ทั้งสามช่วยกันถอดเสื้อยืดสีเข้มของธีออกแล้วจัดแจงห่มผ้าให้ร่างสูงที่หลับสนิท ถึงแม้จะไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เพื่อนทำก็ตาม แต่สองสาวก็ยอมช่วยแต่โดยดี พวกเธอพยายามเตือนรษาแล้ว แต่รษาก็บอกอย่างแน่วแน่ว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอก็จะยอมรับผลของมัน “งั้นพวกฉันไปนอนห้องข้าง ๆ นะ” “โอเค พรุ่งนี้เจอกัน” บรรยากาศยามเช้าที่แสนสบายแบบนี้แม้จะอยากนอนฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่งมองสายลมที่พัดผ้าม่านผืนบางให้พลิ้วไหวตามกระแสแต่ปิ่นก็ไม่อาจทำได้ เนื่องด้วยวันนี้ทุกคนต้องเดินทางกลับครูที่ดูแลจึงมีหน้าที่ปลุกนักเรียนที่ยังนอนไม่ตื่นไปโดยปริยาย “นักเรียนคะ ตื่นได้แล้วค่ะ” เสียงหวานของปิ่นดังปลุกนักเรียนห้องแล้วห้องเล่า ทุกคนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีจนมาถึงห้องหนึ่งที่อยู่มุมสุดของชั้น ก๊อก ๆ “รษา อารี ทิพย์กมล ตื่นได้แล้วจ้า” ปิ่นไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากคนในห้องจึงถือวิสาสะเอื้อมมือไปเปิดประตูพบว่าห้องไม่ได้ล็อค มือบางจึงผลักประตูให้เปิดกว้างหวังจะเดินเข้าไปปลุกคนในห้องกลับพบสิ่งที่เธอไม่นึกไว้ฝันว่าจะได้เผชิญ... ภาพตรงหน้ามันทำให้หัวใจของครูสาวกระตุกวูบ การเต้นของหัวใจดวงนั้นต่างออกไปจากเดิมหลายเท่าตัว มันเต้นรัวราวกับว่าจะดิ้นให้หลุดจากหน้าอกข้างซ้าย เธออยากให้ภาพตรงหน้าเป็นแค่เพียงฝันร้ายที่พอตื่นขึ้นมาก็ยังคงมีเขาอยู่ข้าง ๆ ดวงตากลมโตกระพริบหลายครั้งราวกับกำลังไล่ภาพเหล่านี้ไปให้พ้น แต่นี่มันไม่ใช่ความฝัน... “ธีระ รษา...” เด็กหนุ่มสาววัยเดียวกันตระกองกอดอยู่ในสภาพที่เปลือยเปล่า แม้จะมีผ้าห่มคลุมท่อนล่างเอาไว้แต่ก็เดาไม่ยากว่ามันเกิดอะไรขึ้น ภาพตรงหน้าทำให้ขอบตาของปิ่นร้อนผ่าว ดวงตาคู่สวยเริ่มแดงก่ำน้ำตาคลอเบ้า ความรู้สึกนี้กลับมาอีกครั้ง ความรู้สึกของการสูญเสียที่เธอไม่อยากเจอมันอีก รษาลืมตาขึ้นมา เธอมีท่าทางตกใจเล็กน้อยก่อนที่ใสหน้าสวยจะแปลเปลี่ยนเป็นเศร้าเสียใจ “ครูปิ่น...” แม้เสียงของรษาจะเบา แต่ก็สามารถปลุกคนที่หลับใหลอยู่ข้างกายเธอได้แทบจะในทันที ธีลืมตาขึ้นมากวาดสายตามองไปรอบห้องสายตาคมก็สะดุดกับร่างเล็กที่ยืนอยู่ “ปิ่น...” เด็กหนุ่มเลื่อนสายตามองสภาพตนเองก็ต้องตกใจ เขามานอนในห้องนี้ได้อย่างไรก็ยังนึกไม่ออก ที่สำคัญนอนอยู่ในสภาพเปลือยเปล่ากับรษา ซ้ำร้ายคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูก็เป็นคนที่เขาไม่อยากให้ยืนอยู่ตรงนั้นมากที่สุด “ปิ่น เดี๋ยว” ปิ่นรีบวิ่งออกไปจากห้องนี้ทันที เธอไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้แม้แต่วินาทีเดียว ธีทำเธอเจ็บหนักอีกครั้งมันเหมือนเขาถีบเธอตกลงไปยังก้นเหวที่มืดมิด ร่างกายเธอตอนนี้เหมือนคนหยุดหายใจไปแล้ว “เดี๋ยว นี่ธีจะไปไหน” รษาคว้าแขนของธีเอาไว้ “ปล่อยฉัน! เธอทำแบบนี้ทำไม” เหมือนเป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ ธีไม่รอฟังคำตอบรีบวิ่งตามคนรักออกไป เธอจงใจและตั้งใจจัดฉากทำให้ครูสาวเห็นสิ่งที่เลวร้าย ถ้าจะโทษก็ต้องโทษตัวเขาเองที่สบประมาทคนอย่างรษามากไปหน่อย เขาไม่คิดว่ารษาจะทำได้ถึงขนาดนี้ คาวินกำลังจะลงไปทานอาหารเช้าได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็เดินมาดูยังต้นเสียง ตามที่เห็นก็เดาได้ไม่ยากว่ารษาจะก่อเรื่องอีกแล้ว “ทำแบบนี้ทำไม?” ผู้มาใหม่ถามด้วยใบหน้าเรียบเฉยหากแต่ดวงตาคู่นั้นกลับทอแววเจ็บปวดจนคนมองต้องหลบสายตา “ทำอะไร รษาไม่เห็นรู้เรื่อง” ร่างบางลุกจากเตียงคว้าชุดเดรสขึ้นมาสวมใส่ คาวินรู้สึกโล่งใจอยู่หลายส่วนที่เธอใส่กางเกงขาสั้นและเสื้อเกาะอกสีเนื้อเอาไว้ อย่างน้อยๆ ก็คงเป็นแค่ฉากหนึ่งที่รษาจัดขึ้น ทั้งสองไม่ได้มีอะไรเกินเลยกัน จริงๆ ไม่เช่นนั้นคนที่เสียใจมากที่สุดก็คงหนีไม่พ้นคาวิน “อย่ามาเฉไฉ เธอทำสิ่งที่ร้ายแรงขนาดนี้ได้ไง รษา” เขาไม่รู้จะทำอย่างไรกับคนดื้อตาใสคนนี้ดี เขาน่าจะกำชับธีให้ระวังตัวมากกว่านี้เขารู้สึกผิดหวังในตัวเธอมาก แม้จะรู้ว่าเธอรักธี แต่ไม่คิดว่าจะใช้วิธีเห็นแก่ตัวขนาดนี้ “ของรษาก็ต้องเป็นของรษา วินต้องมายุ่ง!” เสียงใสตะโกนออกไปอย่างโมโห คาวินอยากตะโกนออกไปว่า ‘ไอ้ธีไม่ใช่ของรษา มันไม่เคยเป็นของรษา’ แต่เธอผลักคนตัวโตออกจากเขตห้องพักก่อนจะปิดประตูห้องหนีเขาทันที ปัง ไม่อยากฟังคำต่อว่าเสียดสีจากเขาอีกแล้วรู้แก่ใจว่าไม่มีทางให้ธีมาคบกับเธออีก แต่เธอรัก แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าธีไม่มีวันรักเธอ ...ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่สมควรที่จะได้ธีไป เธอจงใจ และตั้งใจจัดฉาก ทำให้ครูปิ่นเห็นฉากนี้ และคาวินไม่คิดว่าเธอจะทำได้ถึงขนาดนี้เช่นกัน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more