📖 57. BÖLÜM – TAM FİNAL OLDU
Gece ilerledikçe hastanenin koridorları yavaş yavaş boşaldı. Ayak sesleri azaldı, konuşmalar fısıltıya dönüştü.
Derya pencereye yaklaştı. Şehrin ışıkları uzak bir deniz gibi parlıyordu. Derin bebeğine baktı. Bu küçük yüz. Bu küçük nefes. Sanki yaşadığı bütün yorgunlukları silmişti.
Derya sandalyesine oturdu. “Hatırlıyor musun?” dedi. “Kapı 8’teki ilk günü”
Derin güldü. “Unutulur mu?”
O zamanlar hayat daha dağınıktı. Kalpler yaralı, omuzlar yorgundu; ama yine de kahkahalar vardı. Yenilmemek için, yıkılmamak için.
Derya devam etti: “Bak. O günlerden buraya geldik.”
Derin başını salladı. “Evet. Ve hiç kolay değildi.”
Bir sessizlik oldu. Ama bu sessizlik, yorgun değil şefkatliydi. Derin içinden geçeni fısıldadı. “Her şeyin bir anlamı varmış.”
Derya gülümse
