ปรายรุ้งได้งานบัญชีที่บริษัทส่งออกอาหารสำเร็จรูปบริษัทหนึ่งที่ตัวเองเคยไปฝึกงานตอนเป็นนักศึกษา มันเป็นบริษัทใหญ่โตและมั่นคง แต่ถ้าเทียบกับเวลางานและโอทีที่มีให้ทำแทบทุกวันก็ทำให้เธอต้องหวนมาพิจารณาว่าควรจะกลับไปเป็นสาวเสิร์ฟดีไหม ทว่าเมื่อไตร่ตรองและนึกถึงความมั่นคงในอนาคต เธอเลยต้องเลือกทำสิ่งที่กำลังทำอยู่ ไม่อาจก้าวขาออกจากเก้าอี้ตัวนี้ไปได้เลย
“โอย...เสร็จซะที” บอกกับตัวเองแล้วเหลือบมองนาฬิกาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เวลานี้ใกล้จะหนึ่งทุ่มเต็มทีแล้ว มีนักบัญชีหลายคนยังทำงานอยู่ในแผนกนี้ งานเริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ ยามเข้าใกล้สิ้นปี เพราะหลังจากนั้นฤดูปิดงบประจำปีจะรอพนักงานบัญชีอย่างพวกเธออยู่อย่างขยันขันแข็ง เธอเก็บรวบรวมข้าวของแล้วกล่าวลาเพื่อนๆ ที่กำลังเก็บกระเป๋ากลับบ้านเช่นกัน
รถเมล์ประจำทางคือยานพาหนะที่ปรายรุ้งใช้โดยสารไปและกลับจากที่ทำงาน มันสะดวกแม้ว่าจะแออัดไปสักนิด
หญิงสาวลงรถเม
