“โอ๊ย...เจ็บ!”
“โอ...ปราย ชู่ว์...ฉันขอโทษ...มันจะไม่เจ็บ หายใจเข้าลึกๆ ที่รัก”
ปรายรุ้งอ้าปากค้าง จ้องแต่ใบหน้าหล่อเหลาขาวผ่องของคนที่ทาบทับอยู่ข้างบน น้ำตาใสๆ ไหลออกมาเพื่อระบายความเจ็บปวด สองมือเธอขยุ้มแขนเขา จิกเล็บลงไปแรงๆ อย่างไม่สนว่าเขาจะเจ็บหรือไม่ เพราะความเจ็บที่เบื้องล่างมันมากมายมหาศาลจนเธอจะต้านทานไม่ไหวแล้ว
“มองตาฉัน ปราย...มองตาฉัน” เขาสั่ง
หญิงสาวทำตาม เขาเลยจุมพิตที่ข้างแก้มเธอ ช่วยจูบซับเอาน้ำตาแห่งความเจ็บปวดทิ้งไปเสีย เธอรู้สึกเหมือนเนื้อถูกฉีกให้แยกออกจากกันด้วยท่อนเหล็กร้อนที่ไร้ความคม มันแช่อยู่ในกายเธอ แข็งขึง ร้อนผ่าวและเต้นอยู่ตุบๆ มันคับตึงและฝืดเกินกว่าจะทำสิ่งใดได้มากกว่านอนนิ่งๆ อยู่เช่นนี้
“อย่าร้อง...ฉันขอโทษ เธอเจ็บ ฉันรู้ ฉันก็ทรมานไม่แพ้เธอ มันคับและแน่นจนฉันหายใจแทบไม่ออก ปราย...ได้โปรด ผ่อนคลาย ฉันจะจูบเธอ ลูบไล้เธอ เธอเป็นของฉัน และฉัน...เป็นขอ
