อรุณรุ่งวันใหม่
ทรายทองอ้าปากหาวหวอดๆ เพราะถูกปลุกให้ตื่นเพื่อเดินทางแต่เช้า พวกเธอเช็คเอาท์เรียบร้อย แต่ยังต้องนั่งรอ รออะไรก็ไม่รู้ที่เก้าอี้ตรงล็อบบี้อันโอ่โถง รอเกือบสิบห้านาที ผู้จัดการโรงแรมก็เดินเข้ามาหาพร้อมกับบุรุษต่างชาติร่างอวบที่มีเรื่องกับเธอเมื่อวาน ทว่าสภาพของเขาในตอนนี้แย่กว่าเมื่อวานหลายเท่านัก ใบหน้าเขามีร่องรอยเหมือนถูกซ้อมด้วยหมัด มันบวมปูด บางแห่งแดงช้ำ เขาเข้ามาหาเธอและกล่าวขออภัยอย่างขลาดๆ เธอรีบยกโทษให้เพราะต่อให้มีเรื่องกันอย่างไรเธอก็จำได้ว่าเขาเมา และตอนนี้เขาก็สำนึกผิดแล้ว
ผู้จัดการโรงแรมพาผู้ชายคนนั้นกลับไปเมื่อการเอ่ยขออภัยเสร็จสิ้น ทว่าพอสังเกตดีๆ เธอก็พบว่าผู้ชายคนนั้นพยายามมองมาที่อังเดรหลายต่อหลายครั้ง มองมาแบบกลัวเกรง และไม่ยอมสบตาเมื่ออังเดรมองกลับ
“อ้อ...ทีนี้ฉันก็รู้แล้วละว่ามือคุณเป็นอะไร” ทรายทองเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน ไม่พอใจอย่างที่สุดที่เขาใช้ศาล
