“ตาโช! ตื่นเดี๋ยวนี้นะ! ตาโช!” นางเท้าสะเอวร้องเรียกคนที่ยังหลับ หัวใจเต้นแรงด้วยความโมโห ชลกรจะยุ่งกับสตรีเป็นร้อยเป็นพันนางก็ไม่ใส่ใจ ทว่าสตรีที่มีโลหิตพรหมจรรย์นั้นเล่า มันน่าใจหายจนนางปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านเลยไม่ลง
“ตาโช! โธ่เอ๊ย ตื่นเดี๋ยวนี้นะ!” ไม่ร้องเรียกเปล่าๆ แต่หยิบหมอนอีกใบแล้วจับฟาดลงไปบนหน้าของบุตรชายแรงๆ
ฟึ่บ! ฟึ่บ!
“อ๊ากกก!!! ม๊า! ทำอะไรเนี่ย!” ชลกรเด้งกายขึ้นจากที่นอน สองมือรวบผ้านวมมาห่อร่างไว้ด้วยว่าอายมารดา
“ม๊าไม่ได้ทำ แกต่างหากที่ทำ!”
“ทำอะไร ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”
ชลกรบอกมารดา ทำหน้ายื่นจมูกย่นอย่างเด็กที่กำลังขุ่นเคืองใจ
“ถ้าไม่ได้ทำแล้วนั่นอะไรฮะ!” นางเถียงแล้วทุ่มหมอนลงบนเตียงแรงๆ ก่อนจะชี้มือไปยังรอยแดงบนผ้าปูที่นอน
ชลกรมองตามแล้วนึกขึ้นมาได้ ที่นอนอีกฝั่งควรเป็นของปรายรุ้ง แล้วหล่อนไปไหนแล้วล่ะ
“ม๊า! ปรายรุ้งไปไหน”
“ไปแล้ว”
“ไปไหน!?” เขาหอ
