“ทราบค่า”
คนสวยบอกเสียงยานคาง เดินเข้าไปใกล้แล้วนั่งลงยองๆ เพื่อวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะ แลเห็นขวดเหล้าและอะไรต่อมิอะไรอีกหลายสิ่ง สองคนนี้คงดื่มกันไปมากโข แต่ยังไม่พอใจเลยสั่งวิสกี้แบบแก้วมาจิบอีก น่าหมั่นไส้คนรวยชะมัด
“ขาสวยนะน้องสาว”
ชลกรเอ่ยแซว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าเขา
“ทะลึ่ง!”
ปรายรุ้งปรามดังๆ ได้ยินเสียงหัวเราะหึๆ ของชลกร เขาคงยินดีที่ได้แกล้งเธอ นี่หรือการทำตัวดีๆ ที่เขาสัญญาว่าจะทำ โม้สิ้นดี
“อะแฮ่ม...หนูปราย”
เฮียเปาปรามพนักงานของตัวเอง แม้จะใจดีอย่างไรก็ยังอยากเห็นพนักงานรู้สติเสมอว่ากำลังทำสิ่งใดอยู่
ปรายรุ้งยกมือไหว้เจ้านาย
“ขอโทษค่ะเฮีย คนนี้ไม่ไหวจริงๆ ค่ะ ปากเปราะ มือไว แล้วก็กวนประสาทจริงๆ” บอกอย่างเหลืออด ลุกไปยืนห่างๆ พวกเขา สองมือกอดถาดไม้ที่บุด้วยผ้ากำมะหยี่เนื้อดีเอาไว้แน่น
“จริงเหรอวะ” เฮียเปาหันไปถามเพื่อน
ชลกรยิ้มแป้น ตาหวานฉ่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮ
