ปรายรุ้งน้ำตาคลอ
“หนูเกิดมาจน หนูรู้ และหนูจะไม่ดันทุรัง เจ็บวันนี้ดีกว่าเจ็บวันหน้า หนูแค่รู้สึกดีกับเขา หนูยังไม่ได้รักเขาหรอก เชื่อเถอะ”
ทรายทองเดินไปหาปรายรุ้ง ยืนอยู่ตรงหน้าน้องสาวแล้วเอื้อมมือไปหาศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมดำขลับ ดึงรั้งมันเข้าหาตัวแล้วกอดเจ้าหล่อนไว้เพื่อปลอบประโลม
“รักหรือไม่รัก ตัวเองรู้ดีที่สุด แต่แกยังดีที่รู้จักถอยห่างจากมัน อย่าเป็นเหมือนฉันที่เหมือนติดกับลึกลงไปทุกที มันทรมานมากนะปราย จำเอาไว้ให้ดี และอย่าได้เผลอมาอยู่ในตำแหน่งเดียวกับฉัน มันไม่มีความสุขเลย”
“พี่ทราย...ฮือออ...”
ปรายรุ้งร้องไห้โฮ กอดเอวพี่สาวแน่นหนึบ ในอกโหวงเหวงว่างเปล่าเหมือนไม่มีก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจ ยิ่งได้ฟังสิ่งที่พี่สาวเอื้อนเอ่ย ก็ยิ่งตอกย้ำถึงสิ่งที่เธอได้ทำ เธอทิ้งมันไปแล้ว ความหวังอันริบหรี่นั้น เธอควรดีใจที่เอาตัวรอดจากความทุกข์ระทมมาได้ แต่เชื่อไหมว่าเธอไม่มีความสุขเลย คว
