“ก็พี่รู้สึกอย่างนั้นนี่นา รู้ไหมตอนนี้พี่คิดถึงแต่กระเป๋า รองเท้า เครื่องเพชร โอ๊ย...น้ำหอมอีก กลับมาเถอะนะคนดีของพี่”
อุษณีอ้อนวอนอย่างหมดท่า อังเดรเกือบหลุดขำยามได้ยินเสียงอ่อนเสียงหวานของพี่สาว เขาไม่ค่อยได้ยินมันบ่อยนัก
“แล้วผมจะรีบกลับครับ อย่าลืมดูแลลูกค้าด้วย ผมไม่รู้ว่าเขามีผู้ติดตามมากี่คน แต่ได้เชิญให้เขาพักที่บ้านของเราเพื่อแสดงน้ำใจ พี่อุ่นต้อนรับเขาดีๆ นะ”
“โอ๊ย...ตายแน่ๆ เธอโยนอะไรมาให้พี่กันละนี่ แล้วลูกค้าผู้หญิงหรือผู้ชาย จะอยู่สักกี่วัน ฝรั่งหรือฮะ”
“อ่า...ทำนองนั้นละครับ มิสเตอร์รูจน่ะ”
“หา!? ร็อกเล่ต์เหรอ”
อุษณีตาแทบถลน นี่อังเดรคิดอะไรอยู่ถึงได้เชิญผู้ชายคนนั้นมาพักที่บ้าน แถมจะให้เธอต้อนรับอีก ให้ตายสิ เอาระเบิดมาปาหลังคาให้มันวอดไปเลยเถอะ
“พี่รู้จักเขาเป็นการส่วนตัวเหรอ ทำไมผมรู้สึกว่าพี่รู้จักเขา”
“ไม่รู้จักหรอก ช่างเถอะเอื้อ แค่นี้ใช่ไหม แล้วเขาจะมากี่โมง”
