“เซ็งจริงๆ น่าเบื่อชะมัด ไม่รู้จะตื๊ออะไรนักหนา” บ่นให้เสี่ยที่ไม่เคยคุยกันสักคำอย่างระอาใจ ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ วันนี้เธอเล่นจนเงินเกลี้ยงบัญชีแล้ว มีเงินเท่าไหร่ก็เอาออกมาแลกชิปจนหมด และในเมื่อมี่ถงยังไม่ยอมแพ้ แล้วเธอจะยอมแพ้ได้อย่างไร
“อังเดรรู้ไหมว่าฉันอยู่นี่”
“ทราบครับ และเจ้านายยังหวังให้คุณทรายทองกลับบ้านก่อนสว่าง” นิคเปรย ร่างสูงใหญ่ (ใหญ่มาก) แทบจะกินพื้นที่เก้าอี้ตัวที่อยู่ข้างๆ ไปด้วย
หญิงสาวเบะปากใส่คนที่นิคเรียกว่าเจ้านาย แม้จะอยู่ไกลแค่ไหนแต่ก็ไม่เลิกนิสัยชอบบงการ
“เอาเงินมานิค”
“หือ?”
“โทรไปหาอังเดร บอกเขาว่าฉันต้องการเงิน อ้อ...บอกเขาด้วยว่าฉันยืม ไม่ได้ขอ” เธออธิบาย ไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร เพราะนี่คือเงินที่เธอตั้งใจเอามาเล่นพนัน
“เท่าไหร่ครับ”
“หนึ่งล้าน”
ดวงตาของนิคเบิกโต รีบลุกจากหน้าบาร์เพื่อไปโทรหาเจ้านายในที่ที่เงียบกว่านี้
*****
ทรายทองนั่งรออยู่
