ชลกรถอยห่างร่างที่กำลังอาเจียน เขาทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนมองอยู่อย่างนั้น แล้วชั่วนาทีร่างอรชรของปรายรุ้งก็ปรากฏขึ้น หล่อนพุ่งตัวออกมาจากห้องตัวเอง วิ่งผ่านหน้าเขาเข้าไปหาพี่สาว
“พี่ทราย! ไหวไหมพี่ ช้าหน่อย อ้วกช้าๆ หายใจลึกๆ”
“โอ้กกก....”
บุรุษเพียงหนึ่งเดียวส่ายหน้าระอาเมื่อได้ยินเสียงอาเจียน ปกติเขาก็เมาค้างละนะ แต่ไม่เคยอาเจียนอย่างทรายทองเลย เจ้าหล่อนคงอาการหนักน่าดู
“นี่คุณ! ไปรอที่โซฟาโน่นสิ มายืนดูอยู่ได้ ไม่เหม็นหรือไง” คนสวยท้วงแล้วออกมาไล่ให้ชลกรไปนั่งที่โซฟา ทว่าจากพี่สาวมาไม่ถึงครึ่งนาที เจ้าหล่อนก็ร้องหา
“ยัยปราย! ขอน้ำส้ม! เร็วเข้า!”
ปรายรุ้งแทบเหาะไปที่ห้องครัว จัดการเทน้ำส้มมาแก้วใหญ่แล้ววิ่งเอาไปให้พี่สาวในห้องน้ำ ท่ามกลางสายตาของชลกรที่มองมาอย่างลุ้นระทึก
สิบนาทีผ่านไปทุกอย่างก็เข้าสู่สภาวะปกติ
ชลกรนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวยาว มีปรายรุ้งนั่งอยู่ห่างออกไปบนโซฟาตัวเดีย
