EP 4/4 ลิ้นกับฟัน
987 Words
“โอ๊ย! ไม่นะ เอาคืนมา” เธอไขว่คว้าเอาขวดเล็กๆ ที่บรรจุน้ำสีอำพันเอาไว้ วิสกี้ขวดพกพาเธอแอบซื้อมาเมื่อเช้าตอนที่เขาพาไปซื้อเสื้อผ้า
“ฉันไม่ชอบให้เธอมีลมหายใจกลิ่นวิสกี้ มันน่าเบื่อ” ว่าแล้วก็โยนขวดเล็กๆ ลงข้างทาง ไม่สนว่ามันจะตกแตกแล้วทำให้รถคันอื่นต้องมีปัญหากับล้อยาง
“คุณเองก็ดื่ม”
“แต่ไม่ได้ดื่มพร่ำเพรื่ออย่างเธอ ฉันดื่มเพราะต้องเข้าสังคม”
“ฉันดื่มเอาเมา! ได้ยินหรือยังฮะ รถจอดเมื่อไหร่ไปหาเจ้าขวดเล็กๆ นั่นมาคืนด้วย”
“ฉันไม่รับคำสั่งใคร”
เขาบอกอย่างถือดี ขยับนั่งตัวตรงแล้วมองไปนอกหน้าต่าง
“โธ่เว้ย! นี่ฉันอยู่กับมนุษย์ถ้ำหรือยังไง เบื่อ! ได้ยินไหมว่าเบื่อๆๆ อื้อออ!!!”
การหลับตาท่องคำว่าเบื่ออย่างเอาเป็นเอาตายทำให้ทรายทองได้รับจุมพิตร้อนๆ ของอังเดรเป็นสิ่งตอบแทน เขาหันหน้ากลับมาหาและโจนจ้วงลิ้นร้อนๆ เข้าใส่ริมฝีปากช่างจ้อนั่น แล้วไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ทรายทองก็แทบอ่อนเรี่ยวแรง
“มันดีกว่าสั่งให้เธอหุบปากเยอะเลย หึๆๆ”
เขาหัวเราะเมื่อเห็นการหายใจหอบถี่ของทรายทอง หล่อนถูกจูบจนแทบไม่มีอากาศหายใจ และน่ายินดีนักที่เสียงแวดๆ ของหล่อนยุติลงเสียที
“นั่งเงียบๆ สักชั่วโมงเถอะแม่คุณ ไม่งั้นฉันจะถอดเสื้อผ้าเธอแล้วจับปล้ำตรงนี้ ให้นิคดูซะเลย” มีแววขู่เข็ญในน้ำเสียงของอังเดร
“คุณกล้าเหรอ” ถามเขาอย่างขลาดๆ
“กล้าแน่ นายกล้าดูหรือเปล่านิค” ถามเอากับตัวช่วยที่กะพริบตาปริบๆ ใส่กระจกมองหลัง
“อ่า...ผม...ผมต้องขับรถครับนาย”
นั่นคือคำตอบที่นิคคิดว่าปลอดภัยที่สุดแล้วสำหรับคำถามนี้
ทรายทองจนปัญญาจะต่อล้อต่อเถียง เลยได้แต่นั่งเงียบๆ แล้วไม่กี่นาทีถัดมาความง่วงหาวก็ทำให้ร่างบางเอนลงกับเบาะรถและหลับไปในที่สุด
ปรายรุ้งอยู่ในชุดอยู่บ้านแบบสบายๆ กางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดพอดีตัว แต่ออกจะพอดีไปนิดเพราะมันรัดรึงทั้งสะโพกหนั่นแน่นและทรวงอกพอเหมาะพอดีให้ดูน่ามองยิ่งขึ้นไปอีก หญิงสาวกำลังนั่งดูตำแหน่งงานว่างในอินเทอร์เน็ต และกะว่าจะหางานที่เหมาะกับวุฒิการศึกษาของตัวเอง แม้ยังไม่ได้รับใบปริญญาเป็นกิจจะลักษณะ แต่เธอคิดว่าสามารถพาตัวเองไปสมัครงานได้ด้วยวุฒิที่เรียนจบมา
ติ๊งต่องๆๆ
เสียงกริ่งดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เจ้าบ้านลุกไปดูตรงหน้าต่าง แล้วหัวคิ้วมนๆ ก็ได้ขมวดเข้าหากัน เธอก้าวยาวๆ ออกไปยังหน้าบ้าน แสงอาทิตย์ยามโพล้เพล้บอกได้ดีว่าเวลานี้ใกล้ค่ำแล้ว และเขามาทำอะไรที่บ้านของเธอ
หญิงสาวเดินออกมารับหน้าผู้มาเยือน เขาเป็นบุรุษร่างสูงขาว หน้าตาใจดี
“เอ...นี่บ้านทรายทอง?”
ปรายรุ้งรีบยกมือไหว้บุรุษตรงหน้า เขาแต่งตัวดี ดูภูมิฐานและสะอาดสะอ้าน
“สวัสดีค่ะ บ้านพี่ทรายค่ะ แต่พี่ทรายไม่อยู่”
“ทรายติดลูกค้าหรือหนู”
“อ่า...ค่ะ ให้หนูโทรบอกไหมว่าคุณ...เอ่อ...”
“เรียกฉันว่าหมอจิวหรือเฮียจิวก็ได้ เอ่อ...เฮียแวะมาแถวนี้ ก็เลยซื้อเค้กมาฝาก” จิวรีบยกถุงเค้กให้หญิงสาวดู
ปรายรุ้งเปิดประตูออก ตัดสินใจอย่างเร่งด่วนและสรุปเอาเดี๋ยวนั้นว่าเฮียจิวผู้นี้คงไม่ได้มาร้าย
“ขอบคุณนะคะ ไม่รู้ว่าพี่ทรายจะกลับวันไหน แกไม่ได้บอกไว้ แต่คงไม่ใช่วันสองวันนี้แน่”
“งั้นหนู...”
“ปรายค่ะ ปรายรุ้ง”
“จ้ะ งั้นหนูปรายคงต้องจัดการเค้กนั่นแทนหนูทรายละนะ”
จิวว่ายิ้มๆ นึกเอ็นดูเด็กสาวที่มีหน้าตาคล้ายทรายทอง
“แหะๆ หนูจะจัดการให้เรียบร้อยเลยค่า เอ่อ...หนูอยากชวนเฮียเข้าบ้านนะคะ แต่ว่า...หนูไม่สะดวก”
“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เอ...ว่าแต่หนูทรายไปกับลูกค้าคนไหนเหรอ”
“คุณอังเดรค่ะ”
“อ้อ...งั้นก็คงไม่มีอะไรน่าห่วงละนะ เฮียกลับดีกว่า วันหลังจะมาเยี่ยมใหม่นะ”
“ค่า ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากๆ สำหรับเค้กค่า” เอ่ยขอบคุณแล้วยกมือไหว้ลา เฮียจิวกลับขึ้นรถแล้วขับออกไป
ปรายรุ้งกะว่าจะปิดประตูรั้วแล้วเดินเข้าบ้าน แต่บุรุษที่เพิ่งลงจากรถที่จอดอยู่ไม่ไกล ทำให้เธอต้องเพ่งสายตามองดีๆ ว่าใช่เขาหรือเปล่า
“งานเข้าแล้วนังปรายเอ๊ย” บอกตัวเองยามเห็นหน้าบูดๆ ของคนที่เดินใกล้เข้ามา เขาไปกินรังแตนที่ไหนมาล่ะ หน้านี่บูดเป็นแกงค้างคืนเลย “คุณมาได้ไง”
“ขับรถมา” ชลกรตอบห้วนๆ ริมฝีปากไม่ได้เฉียดใกล้การคลี่ยิ้ม
“ฉันหมายถึงรู้จักบ้านฉันได้ยังไงยะ”
“ก็ถามเจ้านายเธอน่ะสิ” เขาบอกความจริง ความไม่พอใจยังมีอยู่ ที่รู้ๆ มาคือปรายรุ้งไม่ได้รับลูกค้าเช่นทรายทอง แต่เหตุใดจึงมีชายท่าทางภูมิฐานเอาของมาฝากถึงบ้าน คุยไปยิ้มไปเสียด้วย น่าสงสัยไหมเล่า
“เจ้านายไม่มีสิทธิ์เอาข้อมูลส่วนตัวของลูกน้องไปเปิดเผยนะ” เธอร่ำร้องถึงความเป็นจริง แต่ดูเหมือนว่ามันจะถูกทำลายลงด้วยการที่เจ้านายของเธอเป็นเพื่อนเขา
“ไม่ได้เปิดเผย แค่บอกฉันเท่านั้นเอง ถ้าเธออยากด่าเขาละก็ ค่อยด่าวันหลังแล้วกัน และเพราะฉันไปที่ DC เลยได้รู้ว่าเธอลาหยุดอีกวัน”
- Writer
