EP 4/5 ลิ้นกับฟัน
1025 Words
“วันสองวันนี้ฉันคงไม่ได้เข้าไป DC ฉันกำลังหางานกลางวันทำอยู่ ความจริงก็กะว่าจะทำที่ DC ไปด้วย มันอยู่ในช่วงที่อะไรๆ ยังไม่เรียบร้อยเท่าไหร่ ฉันเองก็กลัวโดนด่าเหมือนกันที่ลาบ่อยๆ แต่ฉันไม่มีทางเลือก”
“แต่เธอเลือกเชิญฉันเข้าบ้านได้นะ เธอเห็นถุงที่ฉันหิ้วมาไหม ของกินทั้งนั้น” เขาชูถุงกับข้าวกับปลาให้ปรายรุ้งดู หญิงสาวทำหน้าเหมือนคิดหนัก
“ฉันเอากับข้าวมาฝาก ไม่ได้มาปล้ำ ทำหน้าดีๆ หน่อยแม่คุณ”
“เอามาฝากหรือโดนบังคับมาล่ะ หน้าบูดเป็นตูดลิงเลย”
“ตูดลิงที่ไหนจะหล่อขนาดนี้วะ”
“เอ๊ะ! อย่ามาวะกับฉันนะ”
เมื่อถูกเสียงแวดๆ ปรามเข้าให้ ชลกรก็หน้าจ๋อย
“ผู้ชายเมื่อกี้ใครน่ะ”
“ลูกค้าพี่ทราย เขาเอาเค้กมาฝาก”
คราวนี้มีรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของชลกร
“เชิญฉันเข้าบ้านทีเถอะ ยืนขาแข็งแล้ว” เขาสั่งแต่ปรายรุ้งส่ายหน้า “ทำไมล่ะ”
“ฉันอยู่บ้านคนเดียว และนี่มันก็ใกล้มืดแล้ว”
“เธอกลัวฉันหรือไง เมื่อคืนเรายังนอนห้องเดียวกันเลย”
“ก็สถานการณ์มันไม่เหมือนกันนี่นา ตอนนี้คุณอาจกำลังวางแผนเคลมฉันอยู่ก็ได้”
“ถ้าได้ก็ดีสิ”
“คุณโชกุน!”
“โธ่...ล้อเล่นๆ เข้าบ้านเถอะ เมื่อยขา”
เขาตัดบทแล้วรุนหลังปรายรุ้งเข้าบ้าน บ้านหล่อนเงียบสงบดี แม้อยู่กลางซอยก็ตาม เขายังไม่เห็นทรายทอง
“พี่เธอไปไหน”
“ไปกับลูกค้า ทำไม อยากเป็นลูกค้าพี่ฉันเหรอ” ถามเสียงห้วนโดยไม่รู้ตัว
“เสียงเธอเหมือนพวกผู้หญิงที่กำลังหึงไม่มีผิด”
ปรายรุ้งหันมามองเขาแล้วส่ายหน้าพรืด ผลักประตูบ้านเพื่อพาเขาก้าวเข้าไปข้างใน ชลกรเห็นโน้ตบุ๊กที่เปิดค้างไว้ก็รู้ได้ทันทีว่าหญิงสาวกำลังหางานอยู่
“เธอเรียนจบอะไรมา”
“บัญชี” เธอตอบสั้นๆ เดินเอาข้าวของที่เขาซื้อมาไปวางบนโต๊ะกินข้าวขนาดสี่ที่นั่งที่อยู่หน้าห้องครัว ชลกรมีกับข้าวมาหลายอย่าง แต่น่าแปลกที่มันใส่กล่องพลาสติกแบบแข็งแรงมา ไม่เหมือนตามร้านอาหารที่เป็นกล่องโฟม มีขาหมูเยอรมันที่เธอชอบด้วยนะ จำได้ว่าทรายทองเคยพาไปกินที่ร้าน จานหนึ่งหลายร้อยเชียว วันนี้โชคดีมีลาภปาก
“ไปทำงานกับฉันไหมล่ะ ที่บ้านฉันมีบริษัทส่งออกอาหารกระป๋องน่ะ” เขาอธิบาย ที่บ้านเขาส่งออกข้าวหุงอัดกระป๋องพร้อมรับประทาน และยังมีผลิตภัณฑ์อื่นๆ ที่เป็นอาหารไทยๆ รวมถึงผลไม้ด้วย บริษัทใหญ่พอสมควร มีพนักงานราวพันกว่าคนได้
“เงินดีปะ?” ถามขำๆ เพราะไม่คิดว่าเขาจะจริงจัง
“ก็ตามตำแหน่ง มีสวัสดิการตามปกติ สิ้นปีมีโบนัส และมีเจ้านายหล่อๆ เดินตรวจงานบ้างพอให้ปลื้มปริ่ม”
“แหวะ! ฉันจะไม่ไปทำงานที่นั่นเพราะข้อสุดท้ายนี่แหละ” ประชดเขาพลางรินน้ำมาวางข้างจานข้าว อาหารถูกจัดเตรียมแล้ว พร้อมทั้งของหวานที่เป็นเค้กของเฮียจิว
ชลกรเดินมามองข้าวปลาที่ถูกจัดวางอยู่กลางโต๊ะ นั่งลงยังเก้าอี้ตรงข้ามปรายรุ้ง รู้สึกหิวขึ้นมาตงิดๆ ส่วนปรายรุ้งเริ่มจัดการอาหารตรงหน้าแล้ว
“อาหย่อยมากเยย...หึๆๆ”
คำชื่นชมหลุดจากปากที่กำลังเคี้ยวข้าวเต็มคำ ชลกรต้องส่ายหน้าด้วยระอาเหลือ หล่อนคงหิวมากถึงได้กินไม่ห่วงสวย หรือบางทีหล่อนก็กำลังทำตัวเป็นธรรมชาติที่สุด ไม่ได้เสแสร้งให้ดูสวยงามเพื่อเอาใจใคร หล่อนคือผู้หญิงที่อยู่ในโลกของความจริงโดยแท้
“อร่อยละสิ”
“อาฮะ อร่อยมาก ขาหมูนี่กรอบสุดๆ ซื้อมาจากร้านไหนเนี่ย”
“ซื้ออะไรล่ะ ม๊าทำ” เขาตอบอย่างภาคภูมิ
“แม่คุณนี่นะ”
“ใช่ ฉันบอกม๊าว่าจะซื้อกับข้าวไปฝากสาว ม๊าเลยใจดีเข้าครัวทำให้”
“คุณหาของฝากสาวบ่อยละสิ” ถามติดงอนเล็กน้อย แทะขาหมูแรงๆ ราวกับว่ามันเป็นหน้าหวานๆ ของชลกร
“เปล่า! ช่างเถอะ กินๆๆ”
“แต่ม๊าคุณทำกับข้าวอร่อยนะ ขาหมูอร่อย กระเพาะปลาก็อร่อย ไก๋ตุ๋นด้วย โอ๊ย...อร่อยทุกอย่างเลย!”
เขายิ้มเมื่อได้ยินคำชม
“ฉันจะบอกม๊าให้แล้วกันว่าเธอชอบ”
จู่ๆ สีแดงระเรื่อก็พาดที่โหนกแก้มของปรายรุ้ง คำพูดแสนธรรมดาแต่มาพร้อมยิ้มเขินของชลกร ทำให้เธอเขินไปด้วยอีกคน ทำไมนะ เขาก็พูดประโยคปกติที่คนอื่นเขาพูดกัน แต่ทำไมความรู้สึกมันแปลกๆ ก็ไม่รู้
“คุณเป็นลูกคนเดียวเหรอ”
“อือ...”
“เหงาไหม”
“มากๆ” ตอบพลางแทะขาหมูเยอรมันด้วยท่าที่เรียบร้อยยิ่งกว่ากุลสตรีอย่างปรายรุ้งเสียอีก
“ฉันก็มีพี่สาว แต่ก็เหงาไม่แพ้คุณ แม่รักพี่มากๆ จนถึงวันสุดท้ายที่มีลมหายใจทีเดียว”
ปรายรุ้งอิ่มตื้อขึ้นมาเมื่อนึกถึงมารดา ความรักที่เธอควรได้จากการเป็นลูกที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว ถูกแบ่งปันไปให้พี่สาวที่อยู่ในห้องอันว่างเปล่า มารดาที่รักทำเหมือนลูกสาวคนโตยังมีลมหายใจ ท่านมีชีวิตส่วนใหญ่ขลุกอยู่ในห้องนั้น ไม่ทำงานทำการ เอาแต่นั่งจ้องข้าวของเครื่องใช้และเสื้อผ้าที่ตัวเองซื้อหามาให้ลูกสาวคนโต
“คนเราย่อมมีความทุกข์เป็นของตัวเอง”
“ใช่ และความทุกข์ที่สุดของฉันในตอนนี้ก็คือ...ฉันจะกินอาหารพวกนี้หมดได้ยังไง ฮ่าๆๆ”
อารมณ์อันแปรปรวนของปรายรุ้งทำให้ชลกรต้องคลี่ยิ้มออกมา หล่อนพร้อมเสมอในการพาตัวเองออกห่างความทุกข์ หล่อนมีชีวิตชีวา เหมือนแสงพระอาทิตย์ในวันที่ท้องฟ้ามืดมัวด้วยเมฆหมอก หล่อนสว่างและสดใส มีรอยยิ้ม และกระตือรือร้นในการทำให้ตัวเองมีความสุข
- Writer
