EP 3/4 หวง
922 Words
“แหวะ! ว่าไปนั่น”
“ลองดูสิ” ไม่ท้าเปล่าๆ แต่ยืดกายขึ้นนั่งด้วยสองเข่าแล้วโน้มกายหาร่างปรายรุ้ง บังคับด้วยสองแขนจนหล่อนนอนราบลงไปบนที่นอนบางๆ
“จะทำอะไร!”
“ก็พิสูจน์ไงสาวน้อย มองตาฉันสิ”
“ไม่” ปรายรุ้งปฏิเสธ เบี่ยงหน้าหนีดวงตาวับวาวของชายเจ้าชู้ แต่ก็ถูกคนมือไวจับหน้าให้หันกลับมาจุดเดิม ไม่เพียงเท่านั้น เขายังขึ้นมาอยู่บนเตียงกับเธอ สองมือเขากดมือเธอไว้กับฟูก ใบหน้าเขาโน้มลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน
“จ้องตาฉันสิ เธอเห็นอะไร”
“ก็...ลูกตามั้ง” ตอบแบบเกร็งๆ หัวใจเต้นแรงแปลกๆ พยายามดิ้นให้หลุดจากสองมือ แต่เหมือนเขามีพลังช้าง หรือไม่ก็เธอเองที่ไม่มีเรี่ยวแรง ก็แหม...ดูตาเขาสิ วิบวับเชียว มันทอดมองเธอเหมือนว่าเธอมีครีมเค้กปาดหน้าไว้อย่างไรอย่างนั้น เขาคงอยากชิมครีมเค้กสินะ และคงกำลังใช้ดวงตาคู่นั้นล่อลวงเธออยู่
“ปรายรุ้ง...แน่ใจหรือว่าไม่หลงเสน่ห์ฉันน่ะ ดูตาฉันสิ จ้องมันดีๆ อย่าลืมจ้องตรงนั้นล่ะ”
“หา!?”
“ปากไงเล่า หึๆๆ” ชลกรแทบเล่นมุกนี้ต่อไปไม่ไหว ปรายรุ้งกำลังจะทำให้เขาหลุดขำยามแกล้งหล่อนอย่างนี้ ดวงตากลมคู่นั้นเบิกโตทุกครั้ง หล่อนคงกำลังคิดลึกสินะ
“บ้าจริง! ผู้ชายอะไรปากแดงชะมัด”
“ชอบไหมล่ะ”
“อาฮะ” เธอตอบออกไปเหมือนคนละเมอ ริมฝีปากเขาแดงระเรื่อ เหมือนทาลิปกลอสเอาไว้ตลอดเวลา ไปฉีดวิตามินซีที่ไหนมานะพ่อคุณ!
“ยกให้”
“คะ?”
“จับมันดูสิ”
ปรายรุ้งคิดว่าหากคนอื่นไม่ได้อยู่ตรงนี้ แล้วได้ยินสิ่งที่ชลกรเอ่ยกับเธอ ก็คงเข้าใจผิดไปไกล แต่ในเมื่อเธออยู่ตรงนี้ด้วย เลยได้จับริมฝีปากเขาช้าๆ เขาลากมือเธอบนริมฝีปากล่างของเขา มิเพียงเท่านั้น ยังแอบจุมพิตปลายนิ้วของเธอเบาๆ ด้วย แต่เชื่อไหมว่ามันกำลังส่งแรงสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหวในหัวใจของเธอ เธอรู้สึกได้ถึงหัวใจที่กำลังเต้นแรงราวจะทะลุออกจากอก
“ปากคุณนุ่มจัง”
“ปากเธอก็คงเหมือนกัน”
เอ่ยแล้วดึงมือบางออกจากปากตน ค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาหาปรายรุ้ง บรรจงวางริมฝีปากทาบบนริมฝีปากของปรายรุ้งเบาๆ หญิงสาวหลับตาพริ้ม เป็นครั้งแรกที่ถูกจูบ โดยผู้ชายที่ไม่ใช่แม้แต่แฟนของตัวเอง
“อื้อ...ปล่อย...คุณโช ปล่อยนะ!” เธอดิ้นรุนแรง เบี่ยงหน้าหนีการรุกของอีกฝ่าย เขากำลังจะส่งลิ้นร้อนเข้ามาทักทายลิ้นเธอ แต่เธอได้สติเสียก่อน
“เธอน่ารักเหลือเกินปรายรุ้ง” เขาชมจากใจ ไล้มือไปตามวงหน้าเนียนกริบที่ไร้เครื่องสำอางของหล่อน
“ปล่อยค่ะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงของคุณ”
“อยากเป็นไหมล่ะ”
“ไม่!” คำตอบนั้นมาพร้อมกับน้ำตาใสๆ ที่รื้นขึ้นมาในดวงตา ศักดิ์ศรีที่มีอยู่เต็มเปี่ยมกำลังประจานการกระทำอันโง่เง่าของตัวเอง ปรายรุ้งรู้สึกผิดที่จูบกับเขา จูบกับผู้ชายที่ไม่ได้มีสัมพันธ์ทางใจกับเธอเลย!
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงทุบประตูปึงปังดังอยู่รัวๆ ก่อนที่เจ้าบ้านสูงวัยจะร้องข้ามประตูมา
“ปรายเอ๊ย! ปราย! นอนหรือยังลูก!”
_________________________________
อรุณรุ่งวันใหม่
ฝนที่ตกหนักเมื่อคืนยังทิ้งมวลไอในอากาศ ปรายรุ้งตื่นนานแล้ว กำลังจัดข้าวของเตรียมกลับเมืองกรุงฯ ชลกรเองก็ล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย เขายังสวมเสื้อยืดตัวโคร่งของปรายรุ้ง และมีกางเกงช้างลายพร้อยสวมอยู่ ฝนที่ตกเมื่อคืนทำให้เสื้อผ้าที่ซักผึ่งลมไว้มีสภาพเหมือนเพิ่งบิดขึ้นตาก
ปรายรุ้งอดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นบุรุษหน้าหล่อร่างสูงในชุดกางเกงลายช้างแสนธรรมดา มันดูดีนะตอนที่อยู่บนร่างเขา เรื่องที่เกิดเมื่อคืนนี้ไม่ได้อยากโทษเขาฝ่ายเดียว เลยทำลืมๆ มันเสีย
“ยิ้มอะไรของเธอ” เขาท้วง ก้มลงมองกางเกงตัวเองอย่างเขินๆ
“กางเกงช้างดูแพงมากตอนอยู่บนตัวคุณ”
“ประชดเหรอ”
“เปล่า! ชมต่างหาก ฮ่าๆๆ” ปรายรุ้งหัวเราะขบขัน ไม่ได้ประชดเขานะ ออกจะชื่นชมด้วยซ้ำที่เขาทำให้กางเกงแสนธรรมดาดูมีราคา
“เสื้อผ้าคุณไม่แห้ง เอากลับไหม ฉันจะใส่ถุงพลาสติกให้”
“ไม่ละ เผื่อได้กลับมาอีก เอาไว้นี่” เขาตอบยิ้มๆ ปรายรุ้งประหลาดใจที่รู้ว่าตัวเองกำลังเขินอยู่ “แล้วพ่อเธอไปไหนล่ะ”
“อยู่นี่”
ไม่ใช่ปรายรุ้งที่ตอบคำถาม แต่เป็นนายประดับผิวสีแทนที่เป็นคนตอบ ท่านเพิ่งเดินเข้าบ้านมา เหงื่อที่ไหลลงจากจอนที่มีผมสีดอกเลาขึ้นแซม ทำให้เจ้าตัวรำคาญจนต้องปาดเช็ดมันด้วยหลังมือ
“เอ้า พ่อไปไหนมาครับ” ถามด้วยไม่รู้จะเอ่ยอะไรดี
“ไปบอกคนมาซ่อมเรือน่ะ เครื่องมันติดๆ ดับๆ เมื่อคืนเกือบเสียอยู่กลางทะเลแล้ว”
สิ่งที่นายประดับพูดทำให้ปรายรุ้งต้องละมือจากกระเป๋าเล็กๆ ของตัวเอง เธอกำลังตรวจดูว่ามีเครื่องสำอางครบหรือยังสำหรับการกลับไปทำงานที่เมืองกรุงฯ
- Writer
