นางเช่า

EP 2/4 ห้ามใจไม่ให้รักเธอ

“นับว่าการรอคอยไม่เสียเปล่า หนูงดงามมากจ้ะทรายทอง” บุรุษเสียงทุ้มวัยสี่สิบต้นๆ เอ่ยทักทายทรายทองพร้อมยิ้มกว้าง เขาลุกขึ้น ทำให้เห็นพุงน้อยๆ แม้ว่าเจ้าตัวจะหุ่นสูงใหญ่ก็ตาม

“ยังปากหวานเหมือนเดิมนะคะเฮีย เข้าใจเลือกสถานที่นะคะ” เอ่ยแซวแล้วกวาดตามองรอบห้องอาหารขนาดใหญ่ ที่นี่มักมีสายข่าวมาตามเก็บภาพพวกดารานักร้องเสมอ เพราะที่นี่เป็นสถานที่ที่พวกนักข่าวสายบันเทิงรู้กันว่าจะต้องได้ข่าว ‘เฮียจิว’ แม้ไม่ใช่ดาราแต่เขาก็เป็นไฮโซ เวลาปรากฏตัวในที่สาธารณะจึงมักเป็นที่จับตามองอยู่เสมอ

“แหม...คนเราก็ต้องมีหน้าที่ไม่ใช่เหรอ นั่งลงก่อน หิวไหม”

“เปรี้ยวปากมากกว่าค่ะ ขอวิสกี้เข้มๆ หรือไม่ก็ออเดิร์ฟเป็นไวน์แพงๆ สักแก้วเถอะค่า”

จิวยิ้มอย่างเข้าอกเข้าใจ เขาสั่งไวน์ให้ทรายทองหนึ่งขวดใหญ่ ระหว่างนั่งรอก็ปัดหน้าจอสมาร์ตโฟนไปมาเพื่อโอนเงินค่าตัวให้ทรายทอง หญิงสาวล้วงเอาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าใบเล็กมาดูบ้าง มีข้อความจากแบงก์ที่ตนใช้อยู่ประจำถูกส่งเข้ามา

“โอ...ให้เกินตั้งหมื่นหนึ่งแน่ะ” ท้วงแล้วยกมือไหว้ขอบคุณคนที่เพิ่งโอนเงินเข้ามา

“เห็นชุดหนูแล้วเฮียเกรงใจ กลัวหนูจะหมดตัวซะก่อน”

“โธ่เฮีย...ก็เฮียนัดซะหรูขนาดนี้ จะให้ใส่เกาะอกกางเกงขาสั้นเป็นโคโยตี้มาหรือคะ ไม่ไหวอะ” บอกแล้วยิ้มขัน การมีเฮียจิวเป็นลูกค้าเป็นสิ่งที่ทรายทองไม่ได้มีความอึดอัดเลย ตรงกันข้าม เหมือนว่าเธอได้มาเอาอกเอาใจคนที่สนิทด้วย เหมือนญาติสนิทที่สามารถคุยเล่นกันได้มากกว่า

“หึๆ ดีๆ ขอบใจนะ ถ้าไม่ได้หนูเฮียคงแย่”

“ไม่แย่หรอกค่ะ สาวไซด์ไลน์มีออกเกลื่อน”

“แต่มีไม่กี่คนนี่นาที่เข้าอกเข้าใจและพูดเก่งเหมือนหนู”

“เฮียว่าหนูพูดมากหรือคะ”

ทรายทองเอ่ยเย้าหน้าเง้า รีบยกแก้วไวน์ขึ้นจิบเมื่อบริกรนำมันมาส่งถึงที่

“กินอะไรดี วันนี้เฮียเป็นป๋า” หนุ่มใหญ่ตาเล็กเรียวถามแล้วยิ้ม ผิวที่นานทีได้เจอแสงแดดแทบจะกลายเป็นสีเดียวกับผ้าปูโต๊ะ จิวเป็นแพทย์สมัยใหม่ รักษาโรคทั่วไป รวมถึงการฝากครรภ์และโรคสำหรับเด็ก เขาไม่ได้ทำงานในโรงพยาบาล แต่เปิดคลินิกขนาดใหญ่อยู่ในย่านที่ผู้ดีมีอันจะกินอาศัยอยู่ พื้นฐานครอบครัวของชายหนุ่มนับว่าฐานะดี มันทำให้เขากลายเป็นไฮโซเนื้อหอม แม้ว่าอายุจะมากแล้วก็ตาม สาวๆ เรียงหน้าเข้าหาเขาไม่เว้นแต่ละวัน แต่หนุ่มใหญ่ยังคงมุ่งมั่นอยู่กับงาน และออกมาพบปะสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่ชื่อทรายทองเดือนละหนึ่งถึงสองครั้งเท่านั้น และเป็นทุกครั้งที่ต้องมีภาพลงกรอบเล็กๆ ในนิตยสารซุบซิบดาราเสมอไป

“ขออะไรก็ได้ ง่ายๆ แต่แพงๆ ค่า”

“หึๆ ร้ายจริงๆ” จิวยิ้มขัน เขาเอ็นดูทรายทองเหมือนน้องนุ่งคนหนึ่ง อีกทั้งทรายทองว่าง่าย มีคุณสมบัติตามที่พวกนักข่าวต้องการ หล่อนสวย ดูแพง ดูสง่า แม้ว่าภูมิหลังของหล่อนจะไม่ได้สวยงามก็ตาม

ทั้งสองนั่งรับประทานมื้อค่ำไปเรื่อยๆ หลายครั้งที่มีแสงแฟลชแยงเข้าตาแต่ทรายทองก็ทำเป็นไม่เห็น มื้อค่ำผ่านไป เป็นเวลาของสิ่งที่หญิงสาวโปรดปราน การเติมแอลกอฮอล์เข้าในเส้นเลือดเป็นสิ่งที่น่าภิรมย์ยิ่งสำหรับทรายทอง

“เอาอีกขวดไหมหนู”

“พอแล้วค่ะ เมื่อคืนยังเอาออกไม่หมดเลย ทรายจะเป็นโรคแอลกอฮอล์ลิซึมแล้ว”

“ดื่มหนักๆ ไม่ดีต่อสุขภาพนะทราย”

คุณหมอผู้คงแก่เรียนเอ่ยติง เขาเองก็ดื่ม แต่นานๆ จะดื่มสักครั้ง

“ทำยังไงได้ละคะ ดื่มแล้วมันหลับสบาย...แทบไม่ฝันเลยนี่นา” ใบหน้างามสลดลงในตอนท้ายๆ ความฝันเป็นสิ่งหนึ่งที่เธอกลัว

“ออกกำลังกายสิ จะช่วยให้เราหลับสบายขึ้น”

“หึๆๆ ออกแทบจะทุกคืนค่ะขอบอก”

คุณหมอกลั้นยิ้มเมื่อได้ยินเช่นนั้น ด้วยอาชีพของทรายทอง เขาพอรู้ละว่าหล่อนจะออกกำลังกายอย่างไรในทุกคืน

“ไม่เบื่อบ้างหรือหนูกับสิ่งที่ทำอยู่”

“ไม่ค่ะ มันได้เงิน” ทรายทองบอกยิ้มๆ รู้ว่าเฮียจิวคงเข้าใจไปแล้วว่าเธอเปลี่ยนคู่นอนทุกคืน แต่ไม่ใช่ธุระที่เธอต้องอธิบายให้เขาเข้าใจ มันไร้สาระ

จิวพยักหน้าเข้าใจ กวาดตามองไปรอบๆ ห้องอาหาร และก็สะดุดตากับโต๊ะหนึ่งที่อยู่ห่างออกไป ผู้ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งมากับผู้หญิง จากการแต่งตัวของคนทั้งสอง ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นผู้มีอันจะกิน ฝ่ายหญิงที่แต่งหน้าแต่งตาฉูดฉาดเป็นฝ่ายจ้อไม่หยุด ดูได้จากริมฝีปากเจ้าหล่อนที่ไม่ยอมหุบลงเลย ส่วนฝ่ายชายนั้นหรือ เอาแต่มองมาทางนี้...มองแบบตาขุ่นขวางเสียด้วย

“รู้จักคนนั้นไหม”

ทรายทองหันไปมองแวบหนึ่งด้วยอยากรู้ เธอมุ่นคิ้วเมื่อเห็นว่าใครนั่งอยู่ตรงนั้นกับแม่สาวทรงเสน่ห์ที่แต่งตัวโป๊ยิ่งกว่าสาวไซด์ไลน์อย่างเธอเสียอีก

“ไหนบอกว่าไปต่างประเทศ?”

“หือ...หนูว่าไงนะ”

“อ่า...ปะ...เปล่าๆ เปล่าค่ะ แค่เอ่อ...ลูกค้าทรายน่ะ”

“ลูกค้า? แต่เหมือนเขาจะไม่พอใจนะที่เห็นหนูมากับเฮีย”

จิวเอ่ยอย่างคนที่เดาอะไรๆ ได้จากสีหน้าของฝ่ายตรงข้าม

“เขาก็ไม่พอใจผู้ชายทุกคนที่เป็นลูกค้าทรายนั่นแหละ” เธอประชดคนที่ไม่ได้รู้เรื่องแล้วสาดไวน์ลงคอแก้วใหญ่ๆ

จิวมุ่นคิ้ว “เขาหวง”

“โอย...ไม่หรอกค่ะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่คะ ก็แค่ลูกค้า พอจบงานก็จ่ายเงิน”

“จริงเหรอ แต่เฮียว่า...”

“ฮื่อ...อย่าไปสนใจเลยค่ะ เสียบรรยากาศ เปลี่ยนร้านดีกว่าค่ะเฮีย ไปหาที่ฟังเพลงต่อกัน หรือว่าเฮียอยากเสี่ยงดวงคะ ทรายกำลังอยากไปเลย” เมื่อเอ่ยถึงการเสี่ยงดวง แม่สาวนักล่าโชคก็เกิดอาการกระตือรือร้นทันใด

“ให้มันนอนอยู่ในบัญชีสักวันก็ได้น่าคนสวย เก็บไว้ใช้บ้างเถอะ”

“โธ่เฮีย...เกลียดคนรู้ทันอะ” คนสวยหน้ามุ่ยเมื่อโดนคุณหมอรู้ทัน นอกจากรสแอลกอฮอล์แล้วเธอยังพิสมัยการเสี่ยงโชค และมันก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เธอแทบไม่เหลือเงินเก็บเลย มีเข้ามาแค่พอใช้จ่าย แต่ไม่เคยได้เก็บเป็นกอบเป็นกำ

“เคลียร์บิลดีกว่านะ”

“ค่ะ ทรายขอไปเข้าห้องน้ำก่อน แล้วจะรอตรงทางออกเลยนะคะจะได้ไม่เสียเวลา”

“โอเคจ้า” เฮียจิวยิ้มรับพร้อมควักเอากระเป๋าสตางค์ออกมา