EP 2/5 ห้ามใจไม่ให้รักเธอ
1485 Words
ทรายทองลุกไปเข้าห้องน้ำ จังหวะนั้นต้องเดินผ่านโต๊ะของบุรุษมาดเข้มที่ชื่อ อังเดร เธอพยายามไม่มองเขา แต่รู้ได้ด้วยความรู้สึกว่าเขามองตามมาชนิดที่ว่าแทบจะแปะลูกตาติดบั้นท้ายเธอ
“มองได้มองไป ไม่สนหรอกย่ะ” บอกตัวเองแล้วเดินไปทางห้องน้ำหญิง เข้าไปจัดการธุระราวห้านาทีแล้วเดินออกมา แน่นอนว่าที่หน้าประตูทางเข้าห้องน้ำ มีร่างสูงของอังเดรยืนตรงดิกรออยู่ เธอทำเป็นมองไม่เห็น และเดินผ่านเขาไป แต่ก็ถูกมือใหญ่ดึงแขนกลับมาเผชิญหน้ากัน
“เอ๊ะ! อะไรของคุณฮะ ทรายมากับลูกค้านะ”
“แล้วไงล่ะ ห้าทุ่มแล้ว กลับบ้านได้แล้ว” เขาเริ่มไม่สบอารมณ์
“เพิ่งห้าทุ่มต่างหาก ผีเสื้อราตรีอย่างทรายออกหากินตอนกลางคืนค่ะ กลับบ้านตอนนี้ก็หมดสนุกสิคะคุณเอื้อขา...” บอกเขาอย่างล้อเลียน อังเดรได้ฟังก็ส่ายหัว ไม่พอใจในคำตอบและไม่พอใจในชุดสีทองอร่ามที่แนบเนื้อเจ้าหล่อนไปทุกส่วนเช่นนี้
“ชุดบ้าอะไรของเธอ ไม่แก้ผ้ามาซะเลยล่ะ”
“อย่ามาว่าชุดทรายนะ ชุดนี้แพงจะตาย เรียบหรูดูดีกว่าชุดของผู้หญิงที่คุณควงมาซะอีก”
“อย่าดึงคนอื่นมาเกี่ยวในเรื่องนี้ กลับบ้าน! เดี๋ยวฉันไปส่ง”
“ไม่...ปล่อยนะคุณเอื้อ ทรายจะไปต่อกับเฮียจิว เราจะไปฟังเพลงกัน ทรายรับเงินเขามาแล้วด้วย”
“เอาเงินคืนเขาไป ฉันจะจ่ายแทนเอง”
“เอ๊ะ! อย่ามาก้าวก่ายงานทรายนะ!” เธอชักฉุน เขาชักจะล้ำเส้นมากไปแล้ว
“ก็ฉันไม่ชอบ ดึกแล้ว กลับบ้าน!”
“ไม่! ปล่อยนะ! อย่ามาวุ่นวายกับทรายได้ไหม ปล่อย!” เธอพยายามแกะมือแกร่งออกจากรอบข้อมือน้อย แอลกอฮอล์ที่อยู่ในร่างทำให้เรี่ยวแรงที่มีลดลงไปมากกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์
“มีเรื่องอะไรกันคะพี่เอื้อ” แธมม่า สตรีวัยเบญจเพส ลูกครึ่งไทยฝรั่งเศส เอ่ยถามคนที่เธอควงมา แธมม่าเห็นว่าอังเดรลุกมาเข้าห้องน้ำนานเกินไปก็เลยออกมาตาม ไม่คิดว่าเขาจะแอบมาคุยกับสาวอื่นอยู่ แบบถึงเนื้อถึงตัวเสียด้วย ที่สำคัญคือเจ้าหล่อนมีอาชีพที่ไม่ธรรมดา เธอได้ยินเต็มสองหู
“ไม่มีอะไรแธมม่า กลับไปรอที่โต๊ะเถอะ”
เขาร้องขอกลายๆ ยังไม่ยอมปล่อยข้อมือทรายทอง
“ถ้าจะให้ดี ช่วยเอาคนของคุณกลับไปด้วยก็ดีนะคะคุณนางแบบ” ทรายทองหันไปบอกแธมม่า นางแบบสาวที่กำลังโด่งดังของเมืองไทย
“พี่เอื้อคะ?”
“กลับไปรอที่โต๊ะแธมม่า ขอร้อง!” น้ำเสียงที่ใช้เริ่มห้วนจนแธมม่าหน้าเสีย นางแบบสาวมีศักดิ์ศรีพอตัว และไม่ต้องการเป็นตัวสำรองของใครด้วย
“ถ้าพี่ไม่ว่าง แธมม่าจะกลับค่ะ”
“เอ้าๆๆ จะกลับซะแล้ว อย่างนี้คุณอังเดรก็หมดสนุกสิคะ แหม...คืนนี้เหมาจ่ายไปเท่าไหร่ละคะ หึๆๆ”
“ทรายทอง!”
“ขา...คุณเอื้อ...” ทรายทองลากเสียงยาวขานรับ จงใจป่วนประสาทเขา
แธมม่าหายใจเร็วแรง ยอมรับว่าโกรธที่โดนดูถูก มีคนเดินผ่านไปมาบริเวณนี้พอสมควร ที่สำคัญมีสายข่าวอยู่ที่นี่ไม่น้อย ถ้าคำพูดของผู้หญิงบ้าคนนี้เข้าหูนักข่าวละก็ เธอคงได้เสียชื่อเป็นแน่
“อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะเหมือนตัวเองนะคะคุณทรายทอง เรามันคนละระดับกัน ฉันไม่ได้มีไว้หิ้ว ไม่เหมือนคุณค่ะ รู้ไว้ซะ!”
แธมม่าตอบด้วยเสียงราบเรียบที่กำลังระงับความโกรธไว้สุดชีวิต ในขณะที่ทรายทองสลัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของอังเดรได้สำเร็จ และหันไปตอกคืนแม่สาวแธมม่าพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“ใช่ค่ะ เรามันคนละระดับกัน เพราะทุกครั้งที่ฉันถูกหิ้ว ฉันได้เงินค่ะ ส่วนคุณน่ะ คงจะ...ฟรี!”
เผียะ!
พลั่ก!
“กรี๊ด! พี่เอื้อ! จมูกแธมม่า โอ๊ย...” แธมม่าร้องโอดโอยเมื่อหนึ่งตบที่ฟาดใส่ซีกแก้มของทรายทองถูกตอกกลับมาด้วยหมัดน้อยๆ ของเจ้าหล่อน มันปะทะเข้ากับปลายจมูกโด่งๆ พอดิบพอดี
“ทรายทอง! เธอทำอะไรของเธอเนี่ย” เขาถามร้อนรนเพราะแธมม่าถูกชกจนจมูกเสียรูปทรง แถมมีเลือดสดๆ ไหลออกมาด้วย
“ไม่ได้ทำอะไรนี่คะ ก็แค่ชกคนที่มันตบหน้าฉันน่ะ” บอกเขาอย่างเคืองๆ ยกมือขึ้นลูบแก้มป้อยๆ พนักงานรวมถึงลูกค้าที่มาใช้บริการที่ห้องอาหารแห่งนี้ เริ่มแตกตื่นเมื่อแขกมีเรื่องทะเลาะวิวาท
จิวรีบเดินมาทางนี้เมื่อเห็นชุดสีทองของทรายทองส่งประกายวิบวับเป็นจุดเด่น “หนูทราย? เป็นอะไรหรือเปล่า”
จิวถามด้วยห่วงใย ดึงทรายทองมาไว้ข้างตัว
“ไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ แค่โดนหมาตัวเมียกัดน่ะ”
“พูดให้มันดีๆ หน่อยทรายทอง” อังเดรปราม ในอ้อมแขนยังมีร่างแธมม่าที่จมูกมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด
ทรายทองเบะปากใส่แล้วหันไปเอาเรื่องแม่สาวแธมม่า
“ค่าเหลาดั้งใหม่น่ะเก็บกับคุณอังเดรเลยนะคะคุณแธมม่า ส่วนค่ารักษาพยาบาลที่โดนตบน่ะ ฉันไม่เอาค่ะ เพราะว่าฉันมีหมอส่วนตัวรักษาให้แล้ว ไปกันเถอะค่ะเฮียจิว ไปหาอะไรประคบแก้มตุ่ยๆ ของทรายดีกว่า” ทรายทองบอกแล้วควงแขนจิวออกไปจากตรงนั้น ทิ้งอังเดรไว้กับแธมม่าและเสียงครวญครางอย่างเจ็บปวดของเจ้าหล่อน
ชายหนุ่มรีบล้วงเอามือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง
“ฮัลโหลนิค ผีเสื้ออยู่ที่นี่ พาผีเสื้อกลับบ้านด้วย”
“ครับนาย” ปลายสายรับคำแล้วรีบปฏิบัติตามที่เจ้านายสั่ง นิคเป็นคนขับรถของอังเดร เขาเป็นชายร่างหนา สูงใหญ่ และแทบจะเหมือนยักษ์เมื่อเทียบกับชายไทยไซส์ปกติ นิคมายืนรอทรายทองที่หน้าลิฟต์ชั้นล่างสุด ชนิดที่ว่าเมื่อลิฟต์ตัวใดในสามตัวนี้เปิดออก เขาจะสามารถเห็นทรายทองได้ในทันที
ติ๊ง!
เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นและเปิดออก ทรายทองก้าวออกมาพร้อมจิวและลูกค้าท่านอื่น ๆ ของทางโรงแรม หญิงสาวอ้าปากค้างเมื่อเจอร่างยักษ์ของคนที่คุ้นตา
“โอ๊ย! จะบ้าตาย!” เธอร้องออกมาดังๆ เมื่อเห็นนิคยืนเอามือไขว้หลังยืนรออยู่เหมือนพวกการ์ดหรือบอดี้การ์ดอะไรเทือกนั้น
“อะไรอีกละหนู” จิวเริ่มงง ทรายทองยังทำหน้ายู่ และลากเขาให้เดินออกไปจากตัวโรงแรม พาเดินไปยังลานจอดรถขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลัง เขาเพิ่งสังเกตว่าชายร่างยักษ์ที่เจออยู่หน้าลิฟต์กำลังเดินตามมา
“ไอ้หมอนั่นใครเหรอ”
“คนขับรถของอังเดรค่ะ”
“อังเดร? ผู้ชายที่เราเจอที่ห้องอาหารใช่ไหม”
“ค่ะ”
“แล้วเขาตามมาทำไม”
“เขามาตามให้ทรายกลับบ้าน หรืออย่างน้อยก็ทำทุกวิถีทางไม่ให้ทรายเปิดห้องแล้วค้างกับเฮีย”
“หือ? ถ้าจะคุมขนาดนี้ทำไมทรายไม่ไปอยู่กับเขาให้รู้แล้วรู้รอดล่ะ” ถามเพราะดูจากการแต่งตัวและการมีคนขับรถร่างยักษ์เหมือนพวกบอดี้การ์ด ทำให้เขามั่นใจว่าบุรุษที่ชื่ออังเดรคงมีทั้งเงินและบารมี เขาเชื่อว่าทรายทองจะสุขสบายหากไปอยู่กับผู้ชายคนนั้น
“ทรายเป็นผีเสื้อราตรีค่ะ ไม่ใช่นก ทรายไม่ชอบอยู่ในกรง”
เธอให้คำอธิบายซึ่งจิวเห็นว่าจริงแท้ที่สุด เพราะขนาดไม่ได้เป็นผู้หญิงของอังเดร ก็ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะตามคุมทรายทองทุกฝีก้าว
“ทำไมไม่แจ้งตำรวจ เฮียว่าเขาทำเกินไป” คุณหมอว่า
“เอ่อ...มันพูดยากค่ะ”
“พูดยากหรือไม่อยากทำ รักเขาละสิ”
“เฮีย!?”
“หึๆๆ กลับบ้านได้แล้วไป เฮียก็จะกลับเหมือนกัน”
“ไม่เอา ทรายจะไปดริงก์ต่อ” เธอพูดดังๆ ให้นิคได้ยิน และเจ้าตัวก็ขยับร่างยักษ์เข้ามาขวางหน้าในทันใด
“คุณทรายทองควรจะกลับบ้านได้แล้วครับ ถ้าไม่อยากมีปัญหากับเจ้านาย”
“ฉันต้องทำตามคำสั่งนายด้วยหรือนิค” ทรายทองไม่พอใจ นิคก้มหน้าลง แต่ไม่ยอมจากไปจนกว่าจะต้อนผีเสื้อตัวน้อยของเจ้านายกลับรังได้
“กลับเถอะทราย เฮียว่าหนูคงยุ่งยากหากมีปัญหากับเขานะ” จิวแนะ กดรีโมตปลดล็อกเมื่อแลเห็นรถตัวเองจอดอยู่ไม่ไกล
ทรายทองหน้าบูดหน้าบึ้ง ทำไมเฮียต้องเข้าข้างอังเดรด้วย
“โอเค! กลับก็ได้!”
- Writer
