EP 1/2 นางเช่าแสบสะเด็ด
941 Words
“เธอพูดเล่นใช่ไหม”
“พูดจริงค่ะ”
ทรายทองโป้ปด เพราะเกรงใจเขาเสมอมา การรับงานแต่ละครั้งจึงอยู่บนพื้นฐานขอบเขตที่จำกัด ไม่ขึ้นเตียง ไม่จูบ ได้แค่โอบกอด พูดคุย เป็นเพื่อนกินเพื่อนเที่ยว จบงานก็จ่ายเงิน ไม่มีการค้างคืน หากแต่จงใจให้อังเดรเข้าใจไปอีกอย่าง บางครั้ง...ก็นึกอยากให้เขาหวงหึงทั้งที่มันเป็นไปไม่ได้
อังเดรพ่นลมหายใจแรงๆ โกรธที่ได้ฟังในสิ่งที่ไม่อยากฟัง หากหล่อนเลื่อนฐานะมาเป็นผู้หญิงของเขาละก็ อย่าหวังเลยว่าจะได้มีเวลาไปอ่อยผู้ชายคนอื่น แต่เห็นได้ชัดแล้วว่าทรายทองเป็นนางเช่าที่แสนฉลาดเหลือเกิน
“อีกสามวันจะมารับแล้วกัน เตรียมตัวไว้ด้วย จัดกระเป๋าเผื่อไปสักสามสี่ชุดนะ”
“ค่ะ แล้วคุณจะไม่มาอีกหรือคะ อีกตั้งสามวันนะ”
“ฉันงานยุ่ง คงไม่ได้มา”
“ว้า...แย่จัง ว่างงานตั้งสามวันเลยหรือนี่ สงสัยต้องโทรหาลูกค้าคนอื่นบ้างละ”
“อย่าได้คิดทำแบบนั้นเชียวนะ เพลาๆ ลงซะบ้างเถอะเรื่องอย่างว่าน่ะ ที่ฉันปรนเปรอให้ไม่พอหรือไง แรงลุกมานั่งยังแทบจะไม่มีเลย”
อังเดรว่าอย่างเคืองๆ ทรายทองชอบกวนประสาทเขาแบบนี้เสมอ หล่อนรู้ว่าเขายั่วขึ้นในเรื่องนี้
“แหม...คุณเอื้อขา หลับสักตื่นทรายก็ฟื้นคืนชีพแล้วค่ะ รับคืนละสองคนก็ยังไหวนะ เชื่อเถอะ”
“ทรายทอง!”
“ขา....คุณลูกค้า” ทรายทองย้อนถามหน้าเป็น
อังเดรกัดฟันกรอดๆ หล่อนย้ำฐานะระหว่างกันให้เขารู้และเข้าใจ เขาไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายงานของหล่อน ในเมื่อเขาไม่ใช่สามีหรือว่าคู่ควงหรืออะไรก็แล้วแต่ ระหว่างเขากับทรายทองก็แค่คู่ค้า พอได้สมปรารถนาก็จ่ายเงินค่าเช่า แค่นั้นจริงๆ
เมื่อทำอะไรแม่ตัวร้ายไม่ได้ อังเดรก็เสไปหยิบเสื้อสูทที่วางพาดบนเก้าอี้ที่อยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เขาพาดมันไว้บนท่อนแขน แล้วก็ก้าวออกไปจากห้อง เหลือทิ้งไว้เพียงดวงตาแสนอาลัยของคนที่นั่งอยู่บนเตียง
ทรายทองจำนวนเงินที่โชว์อยู่บนหน้าจอสมาร์ตโฟน หัวใจพลันแห้งเหี่ยว ไม่ได้รู้สึกดีใจเลยที่ได้รับมัน หนึ่งปีมานี้เธอได้จากเขาจนเปรมเสียแล้ว จึงไร้ความตื่นเต้นใดๆ
ปลายนิ้วเรียวแตะที่ข้อความแล้วปัดมันให้พ้นจากหน้าจอ ก่อนจะโยนสมาร์ตโฟนทิ้งอย่างเซ็งๆ มันลอยแหวกอากาศชั่วครู่ ก่อนจะตกลงบนเตียงอีกฝั่งแล้วกระเด็นหล่นลงพื้นไป
“ปราย! ยัยปราย! ยัยปรายมาหรือยังฮะ!” ร้องเรียกคนชื่อปรายแล้วเหลือบมองนาฬิกา เวลานี้จะหกโมงเช้าแล้ว คนที่เธอเรียกหาก็น่าจะกลับมาบ้านเสียที
เสียงวิ่งตึงตังดังขึ้นในนาทีนั้น ก่อนที่ร่างอรชรของหญิงสาววัยยี่สิบเอ็ดจะผลักประตูเข้ามา
ปรายรุ้ง ปิ่นประดับ ก้าวเข้ามาในห้อง เธอรีบหยิบสิ่งที่ตกอยู่กับพื้นขึ้นมาพิจารณา ไอโฟนเครื่องละครึ่งแสน กลายเป็นของประดับพื้นไปเสียแล้ว
“วางเจ้านั่นลงแล้วไปหาเหล้ามาให้กินสักแก้วซิ ฉันเมาค้าง”
คนถูกสั่งทำหน้ามุ่ย เดินเข้ามาหาคนที่รักเหมือนพี่สาว วางสมาร์ตโฟนราคาแพงไว้บนตู้ลิ้นชักข้างเตียง
“เมื่อคืนพี่ก็ดื่มไปตั้งเยอะนะคะ”
ปรายรุ้งเอ่ยเพื่อทวนความจำ ใบหน้างอหงิกเพราะไม่อยากให้พี่สาวดื่มอีก เมื่อคืนทรายทองไปที่ผับ DC มันเป็นสถานบันเทิงครบวงจรที่เธอทำงานอยู่ หล่อนเปิดเหล้าขวดใหญ่และดื่มไปมากโข กว่าอังเดรจะพากลับมาที่นี่
“แล้วไงล่ะ ก็ฉันอยากกินนี่ ปวดหัวชะมัด เพลียไปหมดแล้วเนี่ย” บ่นแล้วเอนกายลงนอน ปรายรุ้งยังไม่ยอมลงไปหาเหล้ามาเสิร์ฟ
“ยัยปราย...แก้วเดียวก็ได้ ขอร้อง ฉันปวดกบาล” ทรายทองสั่งอีกครั้ง พ่วงมาด้วยการขอร้องที่ทำให้ปรายรุ้งต้องกลับลงไปเอาเหล้ามาให้
ห้านาทีให้หลังทรายทองก็ได้สาดเหล้าลงคอสมใจ รสชาติของมันขมขื่นจนคล้ายว่าจะบาดลึกในช่องท้องและหัวใจ
ปรายรุ้งเหลือบมองคนที่นั่งเงียบอยู่บนเตียง สลับกับการเก็บเสื้อผ้าที่หล่นเรี่ยราดของทรายทองลงในตะกร้า เก็บมันเสร็จก็เดินไปหาของที่ควรเจอในถังขยะในห้องน้ำ ทว่ากลับไม่เจอแม้แต่ซองหุ้มห่อ
“พี่ทราย คือว่า...เมื่อคืนนี้พี่กับคุณอังเดร แบบว่า...เอ่อ...กี่รอบคะ"
ทรายทองตวัดหางตามองแม่สาวพรหมจรรย์ราวตำหนิ
“ทำไม แกอยากจะลองบ้างเหรอ”
“โอ...เปล่าๆๆ เปล่านะพี่ คือว่า มันแปลกที่หนูไม่เจอถุงยางสักชิ้นเดียว"
“หมายความว่าไง?” ทรายทองย้อนถาม วางแก้วเปล่าลงบนตู้ลิ้นชักข้างเตียงอย่างไม่สบอารมณ์
“ก็หมายความตามนั้นค่ะพี่ เศษของซองยังไม่มีเลย ราวกับว่า...”
“ไม่ได้ใช้!” โพล่งออกไปแล้วกำหมัดแน่น เมื่อคืนเธอเมาจนลืมเตือนเขา แต่เขาสิไม่ได้เมา และก็น่าจะจัดการตัวเองให้เรียบร้อย
- Writer
