EP 3/1 หวง
905 Words
[3]
หวง
______________________________
ทรายทองกลับมาบ้านด้วยความอนุเคราะห์ของนิค เขาคงอยากมาส่งถึงห้องนอนเลยถ้าทำได้ นิคกลับไปในเวลาต่อมา เธออยากร้องเรียกปรายรุ้งให้หาเหล้ามาให้ดื่มสักนิด ด้วยว่าแอลกอฮอล์ในร่างยังไม่อยู่ในระดับที่น่าพอใจ แต่ก็นึกขึ้นมาได้ว่าปรายรุ้งกลับไปหาบิดาที่สัตหีบ และรถของเธอนั้นยังอยู่ที่อู่ตามคำบอกเล่าของเจ้าตัวที่โทรมาแจ้งตอนหัวค่ำ
“บ้าจริง! ปวดหัวชะมัด” บอกตัวเองแล้วลุกจากโซฟาไปหาแอลกอฮอล์ในห้องครัว เธอได้เหล้าติดมือมาสมใจ แต่น่าเสียดายนักที่คงรินได้ไม่ถึงสองแก้วก่อนที่มันจะเกลี้ยงขวด “ยัยปรายก็ไม่อยู่ รถก็ไม่มี แล้วฉันจะหาเหล้าได้จากไหนเนี่ย” ถามตัวเองอย่างเซ็งๆ แล้วสาดเหล้ารสชาติหวานบาดทรวงลงคอ ดีกรีของมันทำให้ต้องหลับตาปี๋
“อ๊า...แรงชะมัด!” บ่นไปอย่างนั้นแต่กลับรินเหล้าอีกแก้ว ยกขวดค้างไว้ให้เหล้าไหลออกจากขวดจนเกลี้ยงที่สุด ก่อนจะยกแก้วซดอีกครั้งแล้วลุกจากโซฟาที่นั่งอยู่ขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน
ทรายทองไม่ได้อาบน้ำ แต่เปลี่ยนมาใส่ชุดนอนเลย เธอล้างเครื่องสำอางลวกๆ แล้วปีนขึ้นเตียงแม้ดวงตายังค้างแข็ง อยากเปลี่ยนใจไปคลายเครียดที่บ่อน แต่ก็ขี้เกียจเกินกว่าจะลุกมาแต่งตัวอีกรอบ
“ฉันจะนอนหลับไหมเนี่ย แกะหนึ่งตัว...แกะสองตัว...แกะสามตัว...” เธอนับแกะไปเรื่อยๆ หลายปีมาแล้วที่ต้องใช้แอลกอฮอล์แทนยานอนหลับ ความขมขื่นที่เคยได้รับในอดีต มันทำให้เธอต้องเผชิญกับความฝันอันโหดร้าย ฝัน...ที่ไม่เคยอยากฝันเลยแม้แต่ครั้งเดียว
“ตาบ้านั่นทำอะไรอยู่นะ” ถามตัวเองถึงคนที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ แล้วควานหาโทรศัพท์มาปัดเบาๆ เลื่อนหาเบอร์ที่ชอบโทรมาจิกในตอนที่เธอมักมีลูกค้าอยู่ กดโทรออกในทันที เธอรอสายนานมากกว่าเขาจะรับ
“นี่เธอโทรหาฉันเหรอ” อังเดรส่งเสียงตามสายมา ทรายทองมุ่นคิ้วแรงๆ
“แล้วคุณคิดว่าใครล่ะ เบอร์นี้คุณก็ซื้อมา โทรศัพท์นี่ก็คุณไม่ใช่หรือคะที่เอามาสมนาคุณนางเช่าอย่างทราย”
อังเดรฟังวาจาแม่นางเช่าแล้วส่ายหน้า หล่อนแค่ตอบว่า ใช่ค่ะ หรือ ไม่ใช่ค่ะ มันยากนักหรืออย่างไร
“โทรมาทำไม” เขาถามพลางก้าวขาลงจากรถแท็กซี่ นี่ก็เพิ่งพาแธมม่าไปโรงพยาบาลมา วันนี้นางแบบสาวเชื้อเชิญให้เขาไปดินเนอร์กับหล่อน หล่อนบอกว่าแทนคำขอบคุณที่ให้หล่อนได้เป็นนางเอกโฆษณาผลิตภัณฑ์ตัวใหม่ของบริษัทอัชวิน กรุ๊ป แต่ตอนนี้คงต้องเลื่อนการถ่ายทำไปอย่างไม่กำหนด อย่างน้อยก็จนกว่าจมูกของเจ้าหล่อนจะเข้าที่
“ค่าโทรเหลือๆ ไม่รู้จะโทรหาใครดี ก็เลยโทรหาคุณ”
คนสวยยิ้มแป้นที่ได้กวนประสาทลูกค้าของตัวเอง
“เธอเพี้ยนแน่ๆ นอนซะทรายทอง”
“ก็นอนไม่หลับนี่นา เหล้าทรายหมด ซื้อเข้ามาให้หน่อยนะคะคุณเอื้อขา...” หญิงสาวออดอ้อน
“ออกไปซื้อเองสิ”
เขาแนะอย่างแล้งน้ำใจ ทรายทองทำหน้ายู่
“รถทรายเข้าอู่ ยัยปรายก็กลับต่างจังหวัด ตอนนี้ทรายเหมือนติดเกาะ”
“นั่งแท็กซี่ไป” เขาเสนอ เดินเข้าไปในบ้านผ่านรั้วอัลลอยด์สูงท่วมศีรษะ และต้องมุ่นคิ้วแรงๆ เมื่อเห็นใครบางคนกำลังเปิดประตูใหญ่ของบ้านรอท่า
“โอ๊ย...สงสัยจะได้ผัวแท็กซี่ก่อนได้กินเหล้าอะค่า ทรายโป๊อยู่ ขี้เกียจแต่งตัว เอาละๆ ไม่อยากเซ้าซี้ นอนก็ได้ แค่นี้นะ”
“อือ...” เขารับคำสั้นๆ ก่อนที่ทรายทองจะวางสายไป เขาจ้องมือถือชั่วครู่หนึ่ง จนหน้าจอที่สว่างรำไรดับวูบลง รู้สึกห่วงทรายทองแปลกๆ มันเกิดขึ้นเองอย่างไม่อาจห้ามปราม
แล้วสุดท้าย เขา...ก็หันหลังกลับ
“จะไปไหนอีกฮะ!” อุษณีในชุดคลุมตัวหนาเตรียมเข้านอน รีบท้วงคนที่เพิ่งกลับเข้าบ้าน นิคกลับมานานแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าเจ้านายของเขาเพิ่งจะหาทางกลับบ้านเจอ
“จะไปข้างนอกอีก” เขาบอกสั้นๆ ไม่ได้ลงรายละเอียดมากนัก
“แต่แกเพิ่งกลับเข้ามานะ ไปนอนเลยตาเอื้อ มันดึกแล้ว”
สตรีวัยสี่สิบห้าทว่ายังสวยพริ้ง สั่งความคนที่เธอดูแลมานานปี
“ผมไม่ใช่เด็กสิบขวบนะพี่อุ่น”
“สำหรับฉันแกยังเป็นอยู่ ไปนอนเดี๋ยวนี้เอื้อ”
อุษณียังไม่ละความพยายาม
อังเดรส่ายหน้า เดินออกไปทางเดิมที่เพิ่งเข้ามา ไม่แม้แต่จะเข้าไปเอากุญแจรถที่อยู่ในบ้าน
“ตาเอื้อ!”
“ผมจะไปหาทรายทอง พี่ไปนอนเถอะ”
อังเดรตัดบทแล้วเปิดประตูรั้วออกมา เขาโบกแท็กซี่ที่กำลังจะวิ่งผ่าน เปิดประตูขึ้นไปนั่งโดยไม่แคร์คนที่สั่งตนเลย
“ตาเอื้อนะตาเอื้อ แม่ทรายทองนี่มีอะไรดีนะแกถึงไม่ยอมเขี่ยทิ้งซะที โอ๊ย...น่าโมโห!”
- Writer
