EP 3/2 หวง
929 Words
บ้านหลังน้อยของทรายทอง
อังเดรไขรั้วเข้ามาด้วยกุญแจที่เขามี บ้านช่องเงียบเชียบ ทว่าเปิดไฟทิ้งไว้หลายดวง เขาไขกุญแจประตูบ้านอีกชั้น และน่าโมโหนักที่ทรายทองเลินเล่อขนาดลืมล็อก เขาผลักประตูเข้าไปด้านใน แล้วความเงียบสงัดก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงของใครบางคน
“กรี๊ดดด!!!”
อังเดรวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นบน เสียงกรีดร้องของทรายทองทำเอาใจเขาหล่นไปอยู่ตาตุ่ม หล่อนเป็นอะไร มีเหตุร้ายเกิดขึ้นกับหล่อนอย่างนั้นหรือ และเขาก็ได้รู้คำตอบ ทรายทองยังนอนอยู่บนเตียงตอนที่เขาเปิดประตูเข้ามา ห้องทั้งห้องสว่างโร่ ราวกับว่าหล่อนกลัวที่จะปิดไฟนอน
“ทราย! ทรายทอง! ตื่นเดี๋ยวนี้นะ!” เขาจับร่างน้อยเขย่าเบาๆ และต้องเพิ่มแรงเขย่ามากขึ้นเมื่อหล่อนยังอยู่ในห้วงนิทราอันแสนทุกข์
“ไม่! ไม่ไป! หนูไม่ไป กรี๊ดดด!!!”
“ทราย! ตื่น! ทรายทอง!!”
เฮือก!
ทรายทองดีดตัวขึ้นนั่ง หายใจหอบแรงราวกับไปวิ่งมาสักสิบกิโลฯ หยดน้ำตายังเปื้อนบนใบหน้างาม แต่ยังน้อยกว่าความงุนงงที่อังเดรมานั่งอยู่ข้างเธอ สีหน้าเขาดูตื่นตระหนก และเขา...ยังหล่อเหลาไม่เปลี่ยนแปลง
“เธอฝันร้าย?”
หญิงสาวพยักหน้า ขมปร่าในลำคอ แล้วนาทีถัดมาหยดน้ำตาก็พร่างพรู เธอกอดเขาไว้ ซบหน้าเข้ากับสูทผ้าไหมเนื้อดีที่เริ่มเปียกชุ่ม
“เหล้าหมด ทรายเลยฝันร้าย” เธอว่า ปาดน้ำตาแม้ว่ามันยังไหล
“เธอต้องรักษาตัว เธอจะใช้เหล้าแทนยานอนหลับไม่ได้”
“ก็หมอไม่ยอมจ่ายยานอนหลับให้ทรายนี่นา”
ทรายทองเถียงบ้าง ผละจากอกเขาแล้วมานั่งพิงหมอนที่อังเดรช่วยยกมาซ้อนกันถึงสองใบ สีหน้าของเขาฉายชัดถึงความห่วงใยในตัวเธอ มองแล้วก็ยิ่งสะกิดใจ เพราะมันไม่ควรเกิดขึ้น
“ไหนว่าไปต่างประเทศไงคะ”
“ก็เห็นแล้วว่าไม่ได้ไป ฉันคงไม่ต้องรายงานเธอใช่ไหม”
“ค่ะ คุณจะได้เอาเวลาไปเอาใจแม่นางแบบสาวแธมม่า หึๆๆ แต่หนักหน่อยนะคะกว่าจมูกหล่อนจะหายน่ะ” ว่าพลางปาดเช็ดน้ำตา สะใจไม่น้อยเมื่อคิดถึงวีรกรรมร้ายๆ ของตัวเอง
อังเดรส่ายหน้าระอา
“เธอทำเกินไป แธมม่าไม่แจ้งตำรวจก็บุญแล้ว”
“แล้วทำไมไม่แจ้งล่ะ ทรายพร้อมขึ้นศาลนะคะ แม่นั่นตบทรายก่อน”
“แต่เธอพูดจาดูถูกแธมม่าก่อน”
เขาเถียงบ้าง ระอาเหลือกับความดื้อรั้นของทรายทอง
“โธ่เอ๊ย...สุดท้ายก็เข้าข้างแฟนตัวเอง” ร้องใส่หน้าเขาอย่างเคืองๆ นางเช่ากับคนรักมันคนละชั้นกันอยู่แล้ว
“แธมม่าไม่ใช่แฟนฉัน ฉันยังไม่มีแฟน” เขาเถียงอีก
ทรายทองหันมองหน้าเขาอย่างเคืองๆ ดึงหมอนออกจากหลังหนึ่งใบแล้วเอนกายลงนอนอีกครั้ง ทั้งยังดึงผ้าห่มมาปิดถึงปลายคางแล้วหลับตาลงเสีย
“ขยับไปสิ นอนด้วย”
“ไม่ค่ะ วันนี้ไม่รับลูกค้า NO SEX ค่ะ มันเซ็ง” ทรายทองว่า เบะปากใส่อังเดรนิดๆ ด้วย
ชายหนุ่มส่ายหน้าน้อยๆ หรี่ตามองคนสวยที่ดื้อรั้นแล้วอยากเอาชนะขึ้นมา เขาถอดเสื้อนอกออก ตามด้วยกางเกงและเสื้อเชิ้ต จนเหลือเพียงกางเกงชั้นในแบบขาสั้นสีขาวสะอาด เดินไปปิดไฟดวงใหญ่ให้เหลือเพียงโคมไฟดวงน้อย ก่อนจะปีนขึ้นเตียง แทรกกายเข้าใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับทรายทอง
“เอ๊ะ! คุณเอื้อ! วันนี้ทรายไม่มีอารมณ์” เธอบอกอีก แต่เขาตีมึน เอื้อมมือไปปิดสวิตช์โคมไฟจนเรียบร้อย
“ก็ไม่ต้องมี นอนเฉยๆ”
ทรายทองส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ไม่พอใจที่ถูกบังคับทางอ้อม เขาคงจะค้างคามาจากแม่สาวแธมม่าละสิ
“ขยับมาใกล้ๆ หน่อย ที่นอนเย็นๆ ฝั่งโน้นมันดีกว่าฝั่งนี้ที่อุ่นๆ หรือยังไง”
“ก็ไม่อยากนอนใกล้ บอกแล้วว่าไม่มีอารมณ์” ทรายทองชี้แจง หน้าตายังไม่สบอารมณ์นัก ทว่าเพียงชั่ววินาที มืออุ่นๆ ของอังเดรก็ดึงเธอไปกอด กอดแน่นๆ แต่ไม่ทำอะไรมากกว่านั้น
“หลับตาลงแล้วกอดฉัน คิดถึงแค่ฉัน คิดถึงแค่คนที่กอดเธออยู่ แล้วก็...หลับฝันดีนะทรายทอง”
เสียงกระซิบที่ข้างหูทำเอาทรายทองคลี่ยิ้มละไม อังเดรไม่ใช่ผู้ชายที่อ่อนโยนมากนัก นานๆ ครั้งถึงจะได้สัมผัสถึงไออุ่นจากความอ่อนโยน เขาเป็นผู้ชายที่นิยมความเงียบขรึม และเหมือนมีเรื่องบางอย่างอยู่ในใจเสมอ ทั้งยังเป็นผู้ชายที่มีพลังขับเคลื่อนทางเพศสูงมาก เธอเคยรับมือเขาจนเหนื่อยอ่อน เธอรู้จักเขาดีนะ แต่บางครั้งก็เหมือนกับว่าเธอไม่เคยรู้จักเขาเลย
ทรายทองหลับไปในอ้อมแขนของอังเดร ทั้งสองกอดกันไว้ เป็นเพียงไม่กี่คืนที่นอนกอดกัน เพราะสำหรับอังเดรแล้ว การมาหาทรายทองเป็นเหมือนการมาหาความสำราญ ต้องตักตวงจากหล่อนให้คุ้มค่า ในขณะที่ทรายทองก็ปรนเปรอเขาให้สมกับราคาที่เขาต้องจ่าย หลายๆ ครั้ง ความสัมพันธ์และความผูกพัน มันจึงเกิดขึ้นเพราะแรงราคะเป็นตัวขับเคลื่อนให้เป็นไป
- Writer
