– บทที่ 14 –
ไป่ซีฮันพาหญิงสาวร่างระหงวิ่งหนีเหล่านักฆ่าเข้าไปในป่า
ระหว่างทางก็เกิดการปะทะกันอยู่เนือง ๆ เขาจะพานางหนีไปตลอดเช่นนี้ไม่ได้ มิเช่นนั้นต้องแย่อย่างแน่นอน เขาจะต้องหาที่หลบภัยให้เร็วที่สุด
เขาพานางลัดเลาะไปตามหนทาง ป่าแห่งนี้เขาได้มาสำรวจเอาไว้หมดแล้ว ไม่ไกลจากนี้จะมีถ้ำอยู่ พอให้เขาและนางจะเข้าไปหลบ อีกไม่นานคนของเขาคงตามหาพบ
หญิงสาวได้แต่วิ่งตามเขาอย่างเหนื่อยหอบ หากจะให้นางวิ่งต่อไปเช่นนี้คงไม่ไหวอย่างแน่นอน ตอนนี้นางแทบจะก้าวเท้าตามเขาไม่ทันแล้ว
ราวกับคนที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้ารับรู้ความคิดของนาง เขาพานางเข้าไปหลบหลังต้นไม้ โดยที่นางอยู่ติดกับต้นไม้แล้วมีเขายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง
ลี่ฮวาได้แต่ยืนหอบอย่างหมดแรง ก่อนจะหันหลังไปพิงกับต้นไม้อย่างต้องการหาที่ยึดเหนี่ยวไม่ให้ตนเองทรุดลงไปนั่งกับพื้น
ใบหน้าของนางเผชิญกับอกแกร่งที่ซ้อนทับอยู่ จึงค่อย ๆ เงยหน้ามองใบหน้าของเจ้าของอ
