– บทที่ 18 –
ไป่ซีฮันลุกไปนั่งยังโต๊ะอาหารด้วยความจนใจ หาไม่แล้วเขา
คิดว่านางทำอันใดได้มากกว่านี้อย่างแน่นอน เพราะดูแล้วนางมิใช่คนที่ยอมแพ้อันใดง่าย ๆ
“เชิญท่านพี่ซีฮันนั่งเจ้าค่ะ” นางเอ่ย แววตาของนางดู
พึงพอใจไม่น้อยที่เขายอมทำที่นางร้องขอ
เขายังคงนิ่งเงียบอยู่เช่นเดิมแม้จะยอมทำตามคำสั่งของนางก็ตาม เพียงแค่กินอาหารมิใช่หรือ จากนี้ก็ได้แต่หวังว่านางจะไม่ตามมาก่อกวนเขาอีก
“ข้าทำเองกับมือเลยนะ ท่านลองกินดู” นางจัดแจงตักอาหารให้เขาอย่างเอาอกเอาใจ ใบหน้าของนางก็ได้แต่จ้องมองเขาอย่างคาดหวัง
ในที่สุดเขาก็ต้องคีบอาหารที่นางตักให้เขาปาก ในตอนแรกเขาก็ไม่ได้คาดหวังอันใดกับรสชาติ แต่เมื่อได้ลิ้มลองก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย ฝีมือทำอาหารของนางดีถึงเพียงนี้เลยหรือ
“เป็นเช่นไร ชอบหรือไม่” นางถาม สายตาของนางมีประกายของความคาดหวังอยู่เต็มไปหมด ทำให้เขาไม่สามารถทำรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้านั้นหายไปได้
