เช้าวันต่อมา
“คุณหนูคะ นายหญิงกับนายโจเซฟมาค่ะ”
ป๊อบปี้เรียกเสียงเบาที่ปลายเตียง กลัวรบกวนการนอนของเจ้านาย
ร่างบางที่นอนคว่ำหน้าอยู่ขยับนิดเดียว เปลือกตาหนักอึ้ง ใต้ตาคล้ำจางๆ บ่งบอกว่าเธอแทบไม่ได้นอนทั้งคืน
“บอกป๊ากับม๊ากลับไปก่อน” เสียงอู้อี้ลอดหมอน “เดี๋ยวถ้าตื่นแล้วฉันจะโทรหา”
ป๊อบปี้อึกอัก “คือว่า..”
ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไร
“ลูกมีปัญหาอะไร ทำไมไม่คุยกันดีๆ”
เสียงทุ้มติดดุของผู้เป็นพ่อดังแทรกเข้ามาจากหน้าประตูที่เปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง ทำเอาป๊อบปี้รีบก้มหน้าลงทันที
“งานการไม่ยอมไปทำเป็นอาทิตย์กว่าแล้ว มือถือก็ปิดเครื่อง ติดต่ออะไรไม่ได้ ไหนบอกว่าโตแล้ว ไหนบอกว่าจะปรับปรุงตัวเอง ทำไมยังทำแบบเดิมอยู่อีก”
จัสมินเอาหมอนกดปิดหูแน่น แต่เสียงตำหนิก็ยังเล็ดลอดเข้ามาอยู่ดี
เธอหงุดหงิด ลุกพรวดขึ้นนั่ง ขยี้ผมยาวของตัวเองแรงๆ ก่อนจะเงยหน้ามองไปทางประตู ดวงตาแดงจัด เพราะยังนอนไม่เต็มตื่น
“
