วันต่อมา
“ห้าว…”
จัสมินลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงสาย พร้อมอาการมึนหัวเล็กน้อย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะเมื่อคืนเธอดื่มหนัก แถมยังร้องไห้จนหมดแรง พอนึกขึ้นได้แบบนั้น มือบางก็รีบยกขึ้นจับหน้าจับตาตัวเองทันที
“ตาฉัน…อย่าบอกนะว่าบวมจนดูไม่ได้แล้วน่ะ”
เธอลุกพรวดจากเตียง รีบวิ่งไปยืนหน้ากระจก ส่องซ้ายส่องขวาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงคร่ำครวญจะหลุดออกมา
“ฮือ…ฮือ…บวมจริงด้วย สภาพฉันตอนนี้คือพังมาก ดูไม่ได้เลยสักนิด”
บ่นกับเงาตัวเองเสร็จ เธอก็รีบเดินไปหยิบแผ่นมาร์กหน้าและมาร์กใต้ตาออกมาแปะเต็มหน้า หวังจะกู้ชีพความสวยให้กลับมาโดยเร็ว
ก๊อกๆๆ
“คุณจัสมินคะ คุณหญิงให้มาเรียกไปทานข้าวค่ะ”
เสียงแม่บ้านดังขึ้นหน้าประตู
“บอกม๊าว่าเดี๋ยวฉันลงไป”เธอตะโกนตอบกลับ ก่อนจะรีบดึงแผ่นมาร์กที่แปะเต็มหน้าออกอย่างลวกๆ เพราะในใจเริ่มตื่นเต้นขึ้นมา
“รีบไปดูดีกว่า…ว่าป๊าจัดการไคเลอร์ให้หรือยังน๊า”
ความหวังเรื่อง
