ตึก…ตึก…ตึก…
เสียงส้นสูงกระทบพื้นทางเดินช้าลงเรื่อยๆ จนเมื่อเดินมาถึงมุมเงียบไร้ผู้คน เสียงนั้นก็หยุดสนิท
จัสมินหยุดเดิน ก่อนหมุนตัวกลับมาหาเขาช้าๆ ดวงตากลมโตจ้องไคเลอร์ไม่วางตา ความน้อยใจฉายชัดโดยไม่ต้องเอ่ยอะไร
“ทำไม… นายไม่อยากกลับไปอยู่กับฉันขนาดนั้นเลยเหรอ”
น้ำเสียงเธอนิ่งเหมือนกลั้นอะไรบางอย่างไว้
“ฉันอุตส่าห์ยอมเสียฟอร์ม มาขอนายจากเฮียถึงที่นี่ แต่นายกลับเอาแต่ปฏิเสธ ทำเหมือนรังเกียจ ไม่อยากกลับไปกับฉัน มันหมายความว่ายังไงไคเลอร์”
เธอถามตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม จ้องเขาตาเขมง
ไคเลอร์ยืนมองเธอเงียบๆ ก่อนตอบเธอตามความเป็นจริง
“ผมไม่ได้ไม่อยากกลับครับ แต่ถ้าผมตอบตกลงง่ายเกินไป ผมกลัวว่านายจะเริ่มสงสัย แล้วจับตาดูพวกเราเป็นพิเศษ”
หน้าตาเขาดูจริงจังไม่มีแววโกหก
“คุณจัสมินไม่แปลกใจบ้างเหรอครับ ว่าทำไมนายถึงยอมปล่อยผมมาง่ายๆ มันอาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญก็ได้”
คำอธิบายของเขาฟังดูแล้วก็
