“เอ๊า!! ฉันบอกให้นายเอาทิปไปให้ดีเจไง นายก็ไปสิ…”
เธอเอ็ดเสียงยานคาง ดวงตากลมโตที่เคยสดใสตอนนี้ปรือปรอยแทบปิด แค่ยืนยังดูจะโคลงเคลงเล็กน้อย
“ผมว่าเราควรกลับได้แล้วครับ”
ไคเลอร์พูดเสียงแข็งขึ้น สายตาประเมินอาการของจัสมิน เขารู้ดีว่าถ้าปล่อยไว้ เธอคงไม่ยอมกลับง่ายๆแน่นอน
“ฉันไม่กลับ…นายจะทำไม”
เธอกอดอก ยืนจ้องหน้าเขาอย่างท้าทาย ราวกับอยากพิสูจน์ว่าเขาจะกล้าทำอะไรเธอจริงๆหรือเปล่า
“ผมทำได้มากกว่าที่คุณคิด…ก็แล้วกัน”
พูดจบ เขาก็ย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว
พรึบ…
“ว้าย!! ไอ้บ้า!! ปล่อยฉันนะ!”
จัสมินกรี๊ดลั่น เมื่อร่างบางถูกบอดี้การ์ดร่างยักษ์อุ้มพาดบ่าโดยไม่ทันตั้งตัว ขาเล็กดิ้นพล่าน มือทุบแผ่นหลังกว้างไม่ยั้ง
“ไคเลอร์…คุณใจเย็นก่อนดีกว่าไหม!”
“นั่นสิ ต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ”
ทั้งมาเชลล์และแครลี่พยายามห้ามด้วยความตกใจ
“ผมทำตามคำสั่งนายครับ พวกคุณสองคนอย่ายุ่งจะดีกว่า”
น้ำเสียงเขานิ่งจนน่
