เช้าวันต่อมา
จัสมินแต่งตัวเรียบร้อยออกมาทานมื้อเช้าร่วมกับเพื่อนๆ
“เมื่อคืนคุณอชิระกลับตอนไหนเหรอ”
แครลี่เงยหน้าถามขึ้นระหว่างจิบกาแฟ
“ก็นั่งดื่มกันนิดหน่อย แล้วก็กลับ”
จัสมินตอบเรียบๆ พลางตักอาหารเช้าเข้าปากเหมือนไม่ได้ใส่ใจ
“แล้วเพื่อนผมเป็นไงบ้างครับ พอจะมีหวังรึเปล่า”
ศิวกรรีบแทรกขึ้นทันที สีหน้าดูมีลุ้นแทนเพื่อนสุดตัว
“ไม่รู้สิคะ”
เธอตอบสั้นๆ ก่อนจะก้มหน้ากินต่อเหมือนไม่อยากขยายความ
แครลี่กับศิวกรมองหน้ากัน เหมือนอชิระอาจจะไม่มีหวัง
“เออ พวกแก ฉันกินเสร็จแล้ว เดี๋ยวจะกลับกรุงเทพเลยนะ”
จัสมินพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ
“ห๊ะ” แครลี่ทำตาโต “ตามแพลนต้องพรุ่งนี้เช้าไม่ใช่เหรอ แล้วแกจะกลับก่อนทำไม หรือว่าแกไม่สนุก”
“เปล่าหรอก” จัสมินวางช้อนลง “พวกแกอยู่ต่อกันเลย ฉันมีธุระนิดหน่อย”
“ธุระอะไรด่วนขนาดนั้น” มาเชลล์เลิกคิ้วสูงรอคำตอบ
“แกจะเซ้าซี้อะไรกันเนี่ย ฉันก็มีธุระบ้างสิ ”
เพ
