และแล้วไคเลอร์ก็จัดการอาหารบนโต๊ะจนหมดเกลี้ยงจริงๆ
จัสมินเท้าคางมองผลงานตรงหน้า ก่อนยิ้มมุมปากอย่างพอใจ
“อร่อยล่ะสิ นายจัดการซะเกลี้ยงเลย”
เธอพูดหน้าตาเฉย เหมือนกับไม่ได้เป็นคนสั่งเองตั้งแต่แรก
ไคเลอร์เพียงมองเธอนิ่ง ไม่โต้เถียงอะไร ทั้งที่ความจริงแล้ว…เขาแค่ไม่อยากเสียค่าปรับต่างหาก
“จะกลับได้รึยังครับ”
“อื้ม…กลับเลยสิ พอหนังท้องตึง หนังตาก็หย่อน”
เธอเหยียดแขนเหนือศีรษะ ก่อนบ่นเสียงอู้อี้
“ฉันอยากกลับไปนอนพักผ่อน เมื่อคืนกว่าจะคิดออกก็เล่นซะดึก…”
คิดที่ว่าก็คือ…แผนง้อป๊าให้ใจอ่อนจนคืนเงินเดือนให้เธอนั่นแหละ
ไม่นานนัก…ทั้งสองก็มาถึงรถ
ทันทีที่ขึ้นไปนั่งบนเบาะ จัสมินก็เอนตัวกอดอก หลับตาพิงเบาะอย่างไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เพราะความง่วงเล่นงานเธอเต็มที่
ไคเลอร์สตาร์ทรถ ขับออกจากห้างช้าๆ ก่อนเอ่ยถามเสียงเรียบ
“กลับคฤหาสน์เลยใช่ไหมครับ”
“อืม…”
เสียงตอบสั้นๆ ลอยมาแผ่วเบา แทบไม่ต้องมอง
