“ไปบาร์โฮสต์…”
ทันทีที่ขึ้นรถ เธอก็เอ่ยสั่งเสียงเรียบ ไคเลอร์ไม่ได้คัดค้านอะไร เพราะถือว่านายโจเซฟอนุญาตแล้ว หน้าที่ของเขามีเพียงเฝ้าดูแลไม่ให้เธอดื่มเกินเวลา และหากถึงจุดนั้น เขาก็ต้องพาเธอกลับ ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม
“นายจะรอตรงนี้ก็ได้นะ ฉันแค่มาดื่มกับเพื่อนเอง”
ถ้าไคเลอร์ตามเข้าไป เธอคงดื่มไม่สนุกแน่ๆ
“ขอโทษครับ ผมทำตามที่คุณหนูต้องการไม่ได้ นายโจเซฟสั่งไว้ชัดเจนว่าห้ามคลาดสายตา”
เขายืนยันหนักแน่น ไม่มีทางปล่อยเธอคลาดสายตาแน่ๆ
“ตามใจนายละกัน ชอบความลำบากก็ตามมา แต่ดูแลอยู่ห่างๆก็พอ”
เมื่อทำอะไรไม่ได้ จัสมินก็ขี้เกียจห้าม
พอรถจอดสนิท พนักงานบาร์รีบเข้ามาเปิดประตูให้ทันที
“เชิญครับคุณจัสมิน”
“นี่…เอาไปกินขนม”
เงินแบงก์พันถูกยื่นให้แบบไม่คิดอะไร ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินอย่างมั่นใจตรงไปยังทางเข้า
“เหอะ…ฟุ่มเฟือยจริงๆ ไม่นึกถึงวันที่ถูกตัดเงินเดือนบ้างเลยหรือไง”
ไคเลอร์ส่ายหน้าเอ
