“คุณหนู!!!มาทำอะไรที่โรงครัวคนงานคะ”
ปัทมาถามขึ้นด้วยความตกใจ เธอเป็นแม่ครัวที่นี่มาหลายปีแล้ว แต่คุณหนูจัสมินยังไม่เคยเดินมาที่โรงครัวคนงานเลยซักครั้ง
“แล้วจะยืนอีกนานมั้ย ถ้าจะทานก็มานั่งสิ ”
ยังไม่ทันที่จัสมินจะตอบอะไร ไคเลอร์ก็เรียกให้ไปนั่งเสียงดุ
“ไคเลอร์ ไอ้เจ้าลูกคนนี้หนิ ทำไมพูดกับคุณหนูแบบนั้นละ ”
ปัทมาหันไปเอ็ดลูกชายเบาๆ ก่อนหันกลับมาหาร่างบอบบางที่ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่หน้าโต๊ะทานข้าว
“คุณหนูหิวเหรอคะ ”
ม๊าเขารีบถามด้วยน้ำเสียงเอ็นดู จัสมินพยักหน้าเบาๆ อายจนหน้าเหลือสองนิ้ว แต่ก็ทนความหิวไม่ไหว ตัวสั่นเหงื่อซึมเต็มหน้าผากแล้วล่าสุด
“โธ่!คุณหนูของปัท มานั่งก่อนค่ะ หิวทำไมไม่เรียกเด็กยกขึ้นไปให้คะ กับข้าวในครัวใหญ่มีตั้งเยอะ แล้วมานั่งทานตรงนี้จะทานได้เหรอคะ โต๊ะเล็กนิดเดียวเอง ”
ไม่พูดเปล่า หัวหน้าแม่บ้านรีบลุกจากเก้าอี้ เดินไปประคองคุณหนูให้นั่งลงเก้าอี้ตัวที่ยังว่าง
ข้
