“เฮ้อ…”
เสียงถอนหายใจดังขึ้นในช่วงค่ำของวันเดียวกัน
เธอรอแล้วรอเล่า
ข้อความที่ส่งไปยังคงไม่ถูกเปิดอ่าน ทั้งที่วันนี้คือกำหนดกลับของเขา
แต่ไคเลอร์กลับเงียบสนิท
มันผิดปกติเกินไป
ครืด… ครืด…
จัสมินกดโทรออกอีกครั้ง
สายดังอยู่นาน ก่อนจะตัดไปโดยไม่มีคนรับ
คิ้วเรียวขมวดแน่นขึ้นทันที
ติดต่อไม่ได้แบบนี้ เธอไม่ควรนั่งรอเฉยๆ
“วิทยา กลับคอนโด”
เธอสั่งสั้นๆ เพื่อไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
ก่อนจะออกไปหาเขาที่คาสิโนด้วยตัวเอง
คาสิโน เวลาต่อมา
“สวัสดีครับคุณหนูจัสมิน ให้ผมแจ้งนายฮันเตอร์ไหมครับว่าคุณหนูมา”
การ์ดหน้าผับเอ่ยต้อนรับ
“ไม่ต้อง ฉันอยากดื่มเงียบๆ”
“เชิญทางนี้ครับ”
เธอไม่ได้ไปโซนคาสิโนที่เจคอปควบคุมอยู่
แต่เลือกเข้ามานั่งที่โซนผับของฮันเตอร์ ลูกพี่ลูกน้องแทน
“คุณหนูจะรับเครื่องดื่มอะไรดีครับ”
“เอาไวน์แรงๆ”
“ได้ครับคุณหนู รับอะไรเพิ่มเติมไหมครับ”
จัสมินหยิบธนบัตรวางลงบนโต๊ะ
