“เอ้า ก็นายไม่ได้เป็นอะไรกับฉันไม่ใช่เหรอ งั้นก็ปล่อยสิ ฉันจะไปดื่ม”
ไคเลอร์ถอนหายใจยาวอย่างจนปัญญา
“โอเคครับ…หึงก็หึง”
ในเมื่อเธอพยายามจะทำให้เขายอมรับให้ได้ สุดท้ายเขาก็ต้องยอมพูดออกไปตามตรง
ทันทีที่ได้คำตอบอย่างที่ต้องการ ปากเล็กก็คลี่ยิ้มกว้างจนตาหยีอย่างคนพอใจ
“เห็นมั้ย…ฉันบอกแล้วว่านายต้องหึง”
ท่าทางเธอดูภูมิใจเหลือเกิน
“คุณจัสมินนอนเถอะครับ ผมจะออกไปข้างนอกก่อน”
“นายจะไปไหน”
“คุณอชิระยังไม่กลับ ถ้าผมอยู่ในห้องนานเกินไป คุณหนูอาจถูกมองไม่ดี”
เธอขมวดคิ้วทันที
“งั้นนายก็ไปไล่อชิระกลับสิ แล้วนายก็เข้ามาหาฉัน โอเคมั้ย”
ไคเลอร์นิ่งไปชั่วครู่
“ฉันถามว่าโอเคมั้ย!”
คนเมาย้ำเสียงดังขึ้นกว่าเดิม
“ครับ”
เขาตอบสั้นๆ แต่เธอกลับไม่พอใจ
“ครับอะไรไคเลอร์ นายพูดให้มันยาวกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไง”
“ครับ ผมจะกลับมาหาคุณหนู ถ้าคุณอชิระกลับไปแล้ว”
คราวนี้เธอพยักหน้าหงึกหงักอย่างพอใจ
“ดีม
