“จะนอนค้างที่นี้ไหมคะ?”ร่างบางเอ่ยถามขณะอยู่ในอ้อมกอดแกร่งด้วยตัวเปลื่อยเปล่า
“ไม่ล่ะผมมีธุระต่อ”ร่างสูงเอ่ยบอกเสียงเรียบพร้อมกับมือหนาที่วนเล่นผมสวยของเธออย่างสบายอารมณ์หลังจากที่เครียดทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวมานานพอได้มาปลดปล่อยก็รู้สึกหายใจหายคอได้สะดวกขึ้นแต่มันก็แค่แป๊บเดียวเท่านั้น
“งั้นเดี๋ยวโรสไปเตรียมตัวให้นะ”ร่างบางบอกพร้อมกับจะขยับตัวลุกแต่ก็โดนอีกฝ่ายกอดรัดเอาไว้แน่นจนใบหน้าของเธอจมเข้ากับอกผิวแทนของเขา
“แมท?”
“ไม่เป็นไรผมอยากนอนต่ออีกหน่อย”เขาเอ่ยบอกก่อนจะคลายอ้อมกอดเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ปล่อยให้เธอเป็นอิสระจากอ้อมกอดของเขาโรสได้แต่เงยหน้ามองอีกฝ่ายนิ่งๆใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าของเขาทำเธอรู้สึกกังวลใจเพราะช่วงนี้แมทธิวมักจะมีตารางงานนอกตลอดและไม่ค่อยได้มากินข้าวหรือมาหาเธอบ่อยนัก
เสียงลมหายใจที่ดังขึ้นสม่ำเสมอบ่งบอกว่าร่างสูงเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วเธอค่อยๆขยับต
