Karşımda yaralı bir hayvan gibi çırpınan eski kocama şok içinde baktım. Her zaman için bir öfke problemi vardı ama ilk defa onu kendine bu denli zarar verirken görüyordum. Söylediklerim ağırdı, kabul etmeliyim. Ama o da bana sanki ihtiyaçlarını gidermem lazımmış gibi bir muamelede bulunmamalıydı.
Evdeki çalışanlar başımıza toplandığında ben de açılan kapıdan ardıma bakmadan çıktım. Yusuf’un arabasıyla geldiğimiz için yanımda arabam yoktu. Bir araç çağırmak için babamın transfer şirketine telefon ederken, bir yandan da ana caddeye doğru yürümeye başladım. Yaklaşık yarım kilometre kadar yürüdükten sonra ayaklarım benden bağımsız bir şekilde hareket etti ve kendimi yine eski evimde buldum.
İçeri girdiğimde Yusuf’un yatak odasına çıkarıldığını söylediler. Hiçbir şey söylemeden başımı salladı
