“หมายความว่าจะมาให้ป๋าเอาคืนพรุ่งนี้”
“มะ...ไม่รู้ ขอเวลาคิดก่อน คุณมีเวลาให้ฉันตั้งหลายวันไม่ใช่เหรอ”
“แต่ค่าตัวหนูจะลดลงเรื่อย ๆ นะ”
“ไม่เป็นไร ถ้าฉันพร้อมเมื่อไร ฉันจะมาเอง”
“หวังว่าหนูคงไม่โง่รอจนถึงวันที่จะถูกเอาโดยไม่ได้ค่าตัวหรอกนะ”
“ฉันฉลาดพอ คุณไม่ต้องห่วง” กันยาว่าแล้วเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี และในตอนที่เธอเชิดหน้าโดยที่ไม่ทันระวังตัว เธอจึงถูกคนตัวใหญ่พุ่งเข้าหาแล้วรวบตัวไปกอดไว้เต็มอกจนได้
“ไอ้บ้า ! ปล่อยฉันนะ” กำปั้นน้อยทุบตีคนที่กักกันตัวเองไว้ในอ้อมแขนแข็งแรง เธอกรีดร้องด่าทอเขาไม่หยุด กระทั่งคนตัวใหญ่อุ้มเธอขึ้นไปโยนลงบนเตียง แล้วทาบทับลงมาบนตัวเธออย่างรวดเร็ว
“อย่านะ ! ไหนคุณบอกว่าจะให้เวลาฉันตัดสินใจ”
“ป๋าให้เวลาหนูตัดสินใจว่าจะเลือกเสียตัวให้ป๋าวันไหน แต่วันนี้ป๋าอยากชื่นใจเป็นมัดจำสักหน่อย”
“ไม่...” ถ้อยคำห้ามปรามถูกกลืนหายไปในปากอุ่นร้อน เมื่อคนที่เธอปฏิเสธบีบกร
