กันยาพึมพำกับตัวเอง หญิงสาวพยายามคิดว่าใครที่พอจะให้ที่พักพิงเธอได้ อย่างน้อยแค่ชั่วคราวก็ยังดี แต่เพราะเธอทำแต่งาน ไม่ค่อยมีเวลาไปไหนมาไหนกับเพื่อน กันยาจึงไม่มีเพื่อนสนิทเลย
“พิชชี่ !”
แล้วกันยาก็นึกถึงเพื่อนคนหนึ่ง พิชชี่เรียนอยู่สาขาเดียวกับเธอ เคยทำงานด้วยกันบ่อย สนิทกันระดับหนึ่ง กันยาจึงโทรหาพิชชี่แล้วบอกว่าเธอถูกโรคจิตตามรังควาน ขอไปอยู่ด้วยสักพักระหว่างหาที่อยู่ใหม่
พิชชี่ให้กันยาไปอยู่ด้วย กันยาจึงรีบอาบน้ำชำระร่างกาย เธอเก็บเสื้อผ้ากับของที่จำเป็นออกจากอพาร์ตเมนต์ตรงไปยังคอนโดของพิชชี่ทันที โดยที่ไม่เห็นเลยว่ารถเบนซ์คันหรูที่มาส่งเธอจอดอยู่ไม่ไกลจากอพาร์ตเมนต์ และพวกเขาก็ขับตามแท็กซี่คันที่เธอขึ้นไปจนถึงคอนโดของพิชชี่
สิบวันที่ผ่านมากันยาใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวง แต่เธอยังต้องไปเรียนตามปกติ และไปทำงานเพื่อหาเงินไว้กินไว้ใช้ แม้จะมีเงินเก็บอยู่จำนวนหนึ่ง แต่มันเป็นเงินสำรองฉุกเ
