ผู้หญิงคนนั้นแต่งกายคล้ายเธอ น่าจะเป็นนักศึกษาเหมือนกัน แล้วไหนป๋าเบิ้มบอกว่ามีนัดคุยกับแขก แต่เขาทำไมถึงมานั่งอยู่กับผู้หญิงคนนั้น
“ได้แล้วครับ” พอบาร์เทนเดอร์นำแก้วเครื่องดื่มสีสวยมาวาง กันยาก็ละสายตาจากภาพที่เห็นแวบหนึ่ง หญิงสาวถือแก้วทรงสูงไว้ในมือ ก่อนจะค่อย ๆ ยกมันจิบ ขณะที่สายตาไม่ละไปจากป๋าเบิ้ม
“สงสัยป๋าจะรับเด็กเลี้ยงเพิ่มว่ะ” พนักงานเสิร์ฟที่เดินมารอรับเครื่องดื่มจากบาร์เทนเดอร์คุยกับเพื่อนแล้วพยักพเยิดไปทางเจ้าของผับ
“อย่างป๋าจะเลี้ยงเพิ่มอีกสักสิบคนขนหน้าแข้งก็ไม่ร่วงหรอก”
“เออ...กูก็ว่างั้น”
เพราะกันยานั่งหันหลังให้พวกเขา สองคนนั้นจึงพูดคุยกันโดยไม่รู้ว่าเธอนั่งอยู่ตรงนี้
“ป๋าจะเลี้ยงเด็กเพิ่ม” กันยารำพึงเบา ๆ
แม้บอกตัวเองให้ทำใจไว้แล้วว่า สักวันเขาจะเบื่อ สักวันเขาจะเขี่ยเธอทิ้ง และหากวันไหนเขาเจอคนที่ถูกใจกว่าเธอ เขาก็คงไม่เอาเธอไว้ แต่พอถึงวันนี้จริง ๆ เธอกลับไม่อย
