“ได้ค่ะ” แป้งร่ำไม่อยากมองหน้าเขา เธอจึงพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้
กฤตภัทรถอนหายใจ เขานั่งลงริมเตียง ชายหนุ่มยื่นมือไปแตะหัวไหล่มน แต่คนที่นอนหันหลังให้เขากลับสะบัดหนีอย่างแง่งอน
“เอาไว้เราค่อยคุยกันวันหลังนะครับ”
วันนี้เขายังไม่มีเวลาจะคุยกับเธอ เพราะหากจะคุยกันด้วยเหตุผล คงต้องใช้เวลาพูดคุยกันนาน แต่เขามีงานสำคัญต้องไปจัดการด่วน กฤตภัทรจึงคิดว่าเขาจะพูดคุยกับเธอให้ชัดเจนถึงสถานะระหว่างเธอกับเขาในวันหลัง
กฤตภัทรตัดใจลุกขึ้นจากเตียง เป็นเวลาเดียวกับโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงดังขึ้นพอดี เขาหยิบมันขึ้นมาถือไว้ แล้วเดินไปเปิดประตูห้อง ก่อนประตูจะปิดลง คนที่นอนหันหลังให้เขาอยู่ได้ยินเสียงเขาทักทายสายที่โทรมาว่า
“สวัสดีครับคุณลิลลี่”
ประตูห้องนอนปิดลงแล้ว คนที่นอนตะแคงอยู่ยังคงนอนค้างอยู่ท่าเดิม ชื่อที่เขาเอ่ยเมื่อครู่ทำให้แป้งร่ำกำผ้าห่มแน่น
ธุระสำคัญอะไรกัน นี่มันวันหยุ
