แป้งร่ำรู้ว่าแม้เธอไม่ทำงาน คุณพ่อคุณแม่ก็จะไม่ดุด่าต่อว่าเธอ เพราะพวกท่านตามใจเธอมาตลอด อีกอย่าง ลำพังทรัพย์สินที่พวกท่านมีอยู่ และได้ถ่ายโอนมาให้เธอจำนวนหนึ่งแล้วนั้น ก็มากพอจะเลี้ยงลูกสาวคนเดียวให้อยู่อย่างสบายไปตลอดชีวิตได้ แต่เธอไม่อยากอยู่เฉย ๆ เกาะคุณพ่อคุณแม่กิน เธออยากทำงาน อยากเรียนรู้อะไรใหม่ ๆ สำหรับเธอแล้วการไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นไร อยู่เฉย ๆ ไปวัน ๆ มันเหมือนชีวิตที่ไร้คุณค่า
ตลอดช่วงเช้าถึงบ่าย แป้งร่ำใช้ชีวิตปกติสุขดี กระทั่งถึงตอนเย็น ความสงบสุขในวันจันทร์ของเธอก็ถูกก่อกวน
ขณะที่แป้งร่ำกำลังหั่นผักเตรียมทำอาหารมื้อเย็นในห้องครัว เธอได้ยินเสียงแปลก ๆ ดังมาจากสวนสวยหลังบ้าน ซึ่งประตูห้องครัวสามารถเปิดออกไปทางหลังบ้านได้ หญิงสาวชะงักมือที่กำลังหั่นผักอยู่ วางมีด แล้วเดินไปส่องตรงหน้าต่างบานเกล็ดที่เปิดอยู่
คิ้วเรียวขมวดมุ่น เมื่อไม่เห็นอะไรที่น่าสงสัย ทว่าพอเธอจะเดินกลับมาห
