ยิหวาไม่รู้ว่าเขาถ่ายไปกี่รูป แต่ไม่ว่าจะกี่รูปก็ช่างเถอะ สิ่งที่เธอต้องการตอนนี้คือ เธอต้องได้พูดคุยกับเสี่ยบุรเศรษฐ์
หลังจากยามถ่ายรูปเธอเสร็จ ยิหวาก็ยืนรออยู่อีกครู่ใหญ่ ก่อนจะได้รับอนุญาตให้เข้าไปในบ้านหลังใหญ่ โดยมีแม่บ้านขับรถกอล์ฟมารับ เพราะจากประตูบ้านห่างจากคฤหาสน์เกือบร้อยเมตร กว่าเธอจะเดินไปถึงก็คงขาลากพอดี
พอมาถึงตัวบ้าน แม่บ้านพายิหวาเข้าไปนั่งรอในห้องห้องหนึ่ง ยิหวามองสำรวจไปทั่วห้อง เธอคิดว่าห้องนี้คือห้องทำงาน เพราะมีโต๊ะทำงานตัวใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง ด้านหลังโต๊ะทำงานเป็นเก้าอี้หนังสีดำตัวใหญ่ บนผนังเบื้องหลังโต๊ะมีแผ่นไม้แผ่นใหญ่แกะสลักนูนต่ำรูปมังกรเต็มตัว ภายในห้องตกแต่งด้วยโทนสีน้ำตาล บรรยากาศห้องเคร่งขรึมน่าเกรงขาม
แม้จะนึกกลัวอยู่ในใจ แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว ยิหวาคนนี้จะไม่ยอมถอยแน่นอน
“ว่าไงนังหนู” เสียงทุ้มและห้าว ดังขึ้นพร้อมกับบานประตูไม้ที่ถูกเปิดออก
ยิหวาหั
