ยิหวาเงยหน้ามองพวกเขาอย่างหวาดระแวง
“มีอะไรกันหรือ” เสียงทุ้มที่ดังขึ้น ทำให้ชายร่างสูงใหญ่ทั้งสามขยับตัว ยิหวามองไปทางเจ้าของเสียง เธอรู้สึกคุ้นเคยเหมือนกับว่าเคยได้ยินเสียงนี้มาก่อน และพอเขาเดินเข้ามาใกล้ เธอก็จำได้ทันที
“เสี่ยบิ๊ก”
“อ้าว ! หนูยิหวานี่เอง เกิดอะไรขึ้นหรือ”
ยิหวาไม่ตอบคำถามของเขา เธอพยายามลุกขึ้นด้วยตัวเอง พอลุกขึ้นได้หญิงสาวก็เดินขึ้นไปบนถนน เธอมองหากระเป๋าสะพายและกระเป๋าถือของเธอ เมื่อไม่เห็น เธอจึงหันกลับไปถามคนที่เดินตามเธอมา
“กระเป๋าของฉันล่ะ”
“โทษที คนของฉันแย่งเอาไว้ไม่ทัน พวกมันเอาไปด้วยหมดเลย”
ยิหวาสูดลมหายใจลึก วันนี้เป็นวันที่โคตรซวยสำหรับเธอ และเป็นคืนที่บัดซบที่สุดในชีวิต
“ไม่มีที่ไปเหรอ ไปอยู่กับฉันไหม เธอจะกินอิ่ม นอนอุ่น มีเงินใช้ และจะไม่มีใครกล้าทำอะไรเธอ”
ยิหวากำมือแน่น ไปเป็นเด็กเสี่ย ไปเป็นผู้หญิงของเขาน่ะหรือ เธอไม่ได้อับจนขนาดนั้นสักหน
