CİHAN ALİ
Kardelen hâlâ kollarımdaydı. Onu bırakmak istemiyordum ama artık gecenin yaşattıklarını bir kenara bırakma vaktiydi. İçimde hâlâ bir öfke kıvılcımı varsa da, en azından şimdi üzerini biraz toprakla örtmenin zamanıydı. Bu geceyi unutmak zor olacaktı, ama hatırladıkça “başardık” diyebileceğimiz bir finali vardı artık.
Kardelen’in kulağına fısıldadım, “Hadi… artık içeri gidelim,” dedim.
Göz göze geldiğimizde bakışlarında hâlâ bir yorgunluk vardı ama içinde az da olsa parlayan bir huzur... Elini tuttum, sanki bir daha bırakmamaya yemin edercesine. Kapıdan içeri ilk ben girdim. Barın ışıkları hâlâ loştu, müzik durmuştu. İçerideki birkaç çalışan ve bizimkiler dışında kimse kalmamıştı. Ama ne garip… her şey yerli yerindeydi. Bir saat önce başlayan kargaşa sanki başka bir evrende yaşa
