KARDELEN
Garip bir şekilde kendimi bir başıma kalmış gibi hissediyordum. Bu normal miydi? Oysa yanımda en yakın arkadaşım Jiyan ve abim Aslan da vardı ama sanki Cihan Ali gidince her şey üzerime bir çığ misali yığılmıştı.
Karakola gelip hepimiz ifade vermiştik ama benim durgunluğum bir türlü geçmiyordu. Polislerden biri Esat’ın arkadaşıydı ve bize gelip bir gece yatar çıkar diyince rahatlamıştım, ama yine de onun orada yalnız olduğunu bilmek sinir bozucuydu. Ne ara ona bu kadar bağlandım bilmesem de artık ne zihnime ne kalbime engel olamıyordum.
“Canım benim kendini bu kadar üzme, bak yarın çıkacakmış.”
Jiyan yanımda bana destek olurken üzüntüyle ona baktım. Kız doğum yaptı, ertesi gün olan olaylara bak. Ama yine de gıkını çıkarmıyor, asabi davranmıyor sadece yanımızda olduğunu belli e
